دانشمندان می‌گویند ممکن است در اورانوس و نپتون، اقیانوس‌های به عمق ۸۰۰۰ کیلومتر وجود داشته باشد. این کشف می‌تواند کمک بزرگی به جستجوی حیات باشد چرا که بسیاری از سیارات کهکشان راه‌شیری، شباهت بسیاری به این غول‌های گازی دارند.

به گزارش خبرآنلاین به نقل از فوربز، اگر از اطرافیان خود بپرسید که در منظومه شمسی به‌جز زمین، به کدام سیاره علاقه دارند، انتخاب تعداد کمی از آن‌ها اورانوس و نپتون خواهد بود. این غول‌های یخی ظاهر کسل‌کننده‌ای دارند. بااین‌حال، یک نظریه جدید در مورد سیاره‌های هفتم و هشتم منظومه ما وجود دارد که قابل‌توجه است.

ازآنجایی‌که غول‌های گازی مانند اورانوس و نپتون، از متداول‌ترین سیاره‌هایی هستند که در کهکشان راه شیری یافت می‌شوند، این کشف می‌تواند کمک بزرگی به جستجوی حیات باشد.

پژوهش‌های اخیر که با تکیه‌بر شبیه‌سازی کامپیوتری انجام‌شده حاکی از آن است که داخل اورانوس و نپتون، زیر اتمسفر ضخیم، آبی، هیدروژن و هلیوم آن‌ها، لایه‌هایی از موادی همچون نفت و آب وجود دارد.

پیش‌ازاین گفته می‌شد که این غول‌های گازی شاهد باران الماسی در درون خود هستند. حال پژوهش اخیر نشان می‌دهد که یک اقیانوس عمیق از آب نیز، درست زیر لایه‌های ابر در جو هیدروژن-هلیومی این سیارات قرار دارد. طبق نظریه، زیرآب، لایه‌ای از هیدروکربن‌ها وجود دارد (مایعی بسیار فشرده از کربن، نیتروژن و هیدروژن). این لایه‌ها حدود ۸۰۰۰ کیلومتر ضخامت دارند.

طبق شبیه‌سازی‌های کامپیوتری، این دولایه جدا از هم وجود دارند، زیرا دما و فشار درونی سیارات، هیدروژن را از متان و آمونیاک خارج می‌کند. این نشان می‌دهد که در لایه‌ای ضخیم از فضای داخلی عمیق سیاره، مانند زمین، اختلاط کمی از ذرات وجود دارد، ازآنجایی‌که میدان دوقطبی زمین توسط هسته آهنی مایع بیرونی آن ایجاد می‌شود، این غول‌های گازی هیچ میدان مغناطیسی دوقطبی جهانی ندارند.

این‌یک نظریه انتقادی است زیرا ممکن است توضیح دهد که چرا غول‌های یخی دارای میدان‌های مغناطیسی بی‌نظم هستند و هیچ شباهتی به زمین ندارند. این یافته‌های کلیدی از کاوشگر وویجر ۲ ناسا به‌دست‌آمده است که به ترتیب در سال‌های ۱۹۸۶ و ۱۹۸۹ پروازهای اورانوس و نپتون را انجام داد. از آن زمان تاکنون هیچ فضاپیمایی از این دو سیاره بازدید نکرده است.

این نظریه جدید را به لطف پیشرفت‌هایی که یک دانشمند در یادگیری ماشینی ایجاد کرد به دست ارائه شد، چراکه به او اجازه داد یک مدل کامپیوتری را اجرا کند که رفتار ۵۴۰ اتم را هنگام گرم شدن و فشرده شدن شبیه‌سازی می‌کند و این بسیار مهم است که میدان‌های گرانشی تولیدشده توسط مدل او با میدان‌های گرانشی که نزدیک به ۴۰ سال پیش توسط وویجر ۲ اندازه‌گیری شده بود، مطابقت داشت.

منبع: fararu-803292

منبع: fararu-803097

فرارو- ال ۹۰ با عناوینی مثل تندر ۹۰، پارس تندر و ... درحدفاصل سال‌های ۸۶ تا ۹۹ توسط ایران‌خودرو، سایپا و پارس‌خودرو مونتاژ شد.

به گزارش فرارو؛ ال ۹۰ چهار سال قبل از خط مونتاژ خودروسازان داخلی کنار رفت و به‌همین خاطر مدل‌های صفرکیلومتر زیادی از این محصول در بازار باقی نمانده است. همان معدود مدل‌های صفرکیلومتر ال ۹۰ در بازار آزاد توسط فروشنده‌ها تا مرز یک میلیارد به خریداران پیشنهاد می‌شود، اما در بازار مدل‌های کارکرده شرایط تا حدود زیادی تفاوت دارد.

تندر ۹۰ پلاس اتوماتیک با این حال در بازار مدل‌های کارکرده می‌تواند بیش از یک میلیارد قیمت داشته باشد. در طرف مقابل قیمت ال ۹۰ کارکرده از سوی برخی فروشنده‌ها کمتر از ۲۰۰ میلیون اعلام می‌شود که اغلب این مدل‌ها را به‌اسم ال ۹۰ تصادفی در بازار پیدا می‌کنیم.

منبع: fararu-803004

شرکت خودروسازی مرسدس بنز یک سامانه ترمز جدید برای خودروهای الکتریکی اختراع کرده است.

به گزارش ایسنا، تقریباً تمام خودروی امروزی از ترمزهای دیسکی استفاده می‌کند که شامل یک دیسک همراه با لنت‌های ترمز و قاب لنت (کالیپر) و بازوی کنترل در هر چرخ است.

کالیپر ترمز بخشی از سیستم ترمز دیسکی است که در بسیاری از خودروها، به خصوص در ترمزهای جلویی استفاده می‌شود. این کالیپرها دارای پیستون‌های ترمز هستند و وظیفه آن‌ها متوقف کردن چرخ‌های خودرو با ایجاد اصطکاک با دیسک (روتور) ترمز است. درون هر کالیپر، جفتی از صفحات فلزی قرار دارد که به عنوان لنت ترمز شناخته می‌شود.

راننده پدال ترمز را فشار می‌دهد و مایع هیدرولیک از خطوط لوله ترمز به داخل کالیپر رانده می‌شود، پیستون‌ها را منبسط می‌کند و لنت‌های ترمز را به سمت دیسک فشار می‌دهد، چرخش دیسک متصل به توپی را کاهش می‌دهد و در نتیجه سرعت چرخ را کاهش می‌دهد.

سیستم‌های دیگری مانند ترمزهای هوایی، ترمزهای نواری، روش فلینت استونز و غیره نیز وجود دارند که از ابتدای صنعت خودروسازی به وجود آمده‌اند. مفهوم کلی تقریباً همیشه یکسان است؛ استفاده از اصطکاک برای کاهش سرعت.

به نقل از نیواطلس، اکنون مرسدس بنز یک مفهوم قدیمی را با آنچه «ترمز از پیشرانه» (in-drive brakes) برای خودروهای الکتریکی می‌نامد، اختراع جدیدی ارائه کرده است.

این سیستم که در بخش تحقیق و توسعه این شرکت در سیندلفینگن آلمان توسعه می‌یابد، ترمزها را در آرایشی که بسیار شبیه به ترمز گیربکس عمل می‌کند، به طور مستقیم در پیشرانه ادغام می‌کند.

این سیستم شبیه به صفحه کلاچ است، اما ویژگی‌های منحصر به فرد خود را دارد. ضمن اینکه هیچ کالیپری نیز وجود ندارد و در عوض، یک لنت ترمز دایره‌ای که مستقیماً به شفت خروجی موتور الکتریکی متصل است روی یک حلقه ثابت خنک شونده با آب فشار داده می‌شود که همگی در یک سیستم بسته قرار دارند.

به گفته مرسدس، این سیستم «ترمز از پیشرانه» در طول عمر خودرو نیاز به سرویس ندارد و به طور بالقوه هزاران دلاری را که معمولا برای تعمیر و تعویض سیستم ترمز هزینه می‌شود، صرفه‌جویی می‌کند. حتی بقایای لنت و گرد و غبار در یک محفظه داخلی کوچک جمع می‌شود که نیازی به تخلیه ندارد.

بقایای سیستم ترمز به ویژه در مناطق شهری با ترافیک زیاد، یکی از عوامل اصلی آلودگی است.

موتورهای خودروهای برقی ذاتاً هنگام رها شدن پدال گاز به عنوان یک ترمز عمل می‌کنند، زیرا این توانایی را دارند که برق را دوباره به باتری‌ها بازگردانند و سرعت خودرو را در این فرآیند کاهش دهند. با این حال، هنوز یک سیستم ترمز واقعی مورد نیاز است.

سیستم «ترمز از پیشرانه» هنوز در حال آزمایش است و مرسدس معتقد است که استهلاک ترمز وجود ندارد، چرا که این سیستم با آب خنک می‌شود.

با توجه به اینکه سیستم «ترمز از پیشرانه» تمام قطعات را از چرخ‌ها دور می‌کند، وزن خودرو به میزان قابل توجهی کاهش می‌یابد و باعث می‌شود خودرو هم کنترل بهتری داشته باشد و هم تجربه سواری را بهبود بخشد. همچنین می‌توان چرخ‌ها را بدون وجود سیستم ترمز در هر چرخ، از نظر آیرودینامیکی کارآمدتر ساخت.

سیستم ترمزی که نیازی به تعمیر و تعویض ندارد، موجب صرفه‌جویی در زمان و هزینه صاحب خودرو می‌شود. همچنین یکپارچه‌سازی اجزاء باعث صرفه‌جویی در هزینه تولید کنندگان و مواد لازم می‌شود و تأثیر کمتری بر روی کره زمین می‌گذارد.

در حالی که مرسدس بر روی طراحی مجدد سیستم‌های ترمز سنتی برای خودروهای الکتریکی خود تمرکز می‌کند، سایر شرکت‌ها در حال بازنگری در کل معماری خودروهای الکتریکی هستند. به عنوان مثال شرکت REE با جابجایی همه چیز از زیر کاپوت به پشت چرخ‌ها، رویکرد جالبی را در پیش گرفته است. در این سیستم، موتورها، پیشرانه، فرمان، سیستم تعلیق و ترمزها همگی در پشت چرخ‌ها قرار گرفته‌اند و یک پلتفرم ماژولار را ایجاد می‌کنند که می‌توان روی آن هر چیزی را ساخت، از کامیون‌های مخصوص تحویل بسته‌ها گرفته تا خودروهای اسپرت و حتی ون‌های کمپر.

اینکه آیا ترمزهای جدید مرسدس بنز به استانداردی نوین تبدیل می‌شوند یا به عنوان یک ارتقای درجه یک برای خریداران ثروتمند خودروهای برقی لوکس در نظر گرفته می‌شوند را تنها زمان مشخص خواهد کرد.

منبع: fararu-802971

بسیاری از ما ممکن است تصور کنیم زباله‌ای که به سطل زباله می‌اندازیم به سادگی ناپدید می‌شود، اما واقعیت این است که این زباله‌ها در محل‌های دفن زباله انباشته می‌شوند و فرآیند تجزیه آن‌ها ممکن است دهه‌ها یا حتی قرن‌ها طول بکشد. اطلاع از مدت‌زمان تجزیه انواع زباله‌ها به ما کمک می‌کند مصرف موادی را که تجزیه آن‌ها به مدت طولانی نیاز دارد، کاهش دهیم و نقش مؤثرتری در حفظ محیط زیست ایفا کنیم.

به گزارش روزیاتو، در ادامه مدت زمان تجزیه برخی از زباله‌های متداول را بررسی می‌کنیم.

۱. نی‌ پلاستیکی (۲۰۰ سال):

نی‌های پلاستیکی، به‌رغم کاربرد کم و گاه غیرضروری، برای تجزیه به ۲۰۰ سال زمان نیاز دارند. به همین دلیل به یکی از مهم‌ترین اهداف فعالان محیط‌زیست برای کاهش استفاده از پلاستیک تبدیل شده‌اند.

۲. باطری‌ (۱۰۰ سال):

باطری‌های خانگی معمولی قابل دفع در زباله‌های عمومی هستند، اما باطری‌های شارژی، خودرویی و صنعتی باید در محل‌های مخصوص بازیافت دور انداخته شوند. این نوع باطری‌ها در محیط زیست باقی می‌مانند و به‌مرور زمان مواد شیمیایی مضر آزاد می‌کنند.

۳. ته‌سیگار (۱۸ ماه تا ۱۰ سال):

ته‌سیگارها یکی از شایع‌ترین زباله‌ها در جهان هستند که در محیط‌های عمومی رها می‌شوند و به رودخانه‌ها و دریاها راه پیدا می‌کنند. مدت‌زمان تجزیه آنها بسته به شرایط محیطی متغیر است.

۴. لاستیک‌ (۲۰۰۰ سال):

لاستیک‌ها حاوی فلزات سنگین و مواد شیمیایی آلاینده هستند که در طول تجزیه طولانی خود محیط را آلوده می‌کنند. تخمین زده می‌شود که این فرآیند حدود دو هزار سال طول بکشد.

۵. قوطی‌ آلومینیومی (۸۰ تا ۱۰۰ سال):

این قوطی‌ها بین ۸۰ تا ۱۰۰ سال طول می‌کشد تا تجزیه شوند، اما خوشبختانه قابلیت بازیافت نامحدود دارند.

۶. لیوان‌ فومی (۵۰ سال):

در مقایسه با سایر زباله‌های پلاستیکی سریع‌تر تجزیه می‌شوند، اما هنوز نیم قرن طول می‌کشد تا کاملاً به طبیعت بازگردند.

۷. نخ‌ ماهیگیری (۶۰۰ سال):

این نخ‌ها به‌دلیل گیر انداختن حیوانات دریایی و دیگر موجودات حیات‌وحش خطرناک هستند. بازیافت آنها دشوار و استفاده دوباره از آنها بسیار محدود است.

۸. کف کفش‌ لاستیکی (۵۰ تا ۸۰ سال):

کف کفش‌های ساخته‌شده از لاستیک مصنوعی، مخصوصاً در کفش‌های سنگین، بیش از نیم قرن طول می‌کشد تا تجزیه شوند.

۹. پد بهداشتی و تامپون‌ (بیش از ۲۵ سال):

بخش‌های پلاستیکی این محصولات ده‌ها سال طول می‌کشد تا تجزیه شوند، در حالی که اجزای پنبه‌ای آنها سریع‌تر به طبیعت بازمی‌گردند.

۱۰. کارتریج‌ جوهر پرینتر (۴۵۰ تا ۱۰۰۰ سال):

این زباله‌ها به دلیل مواد شیمیایی سمی که در حین تجزیه آزاد می‌کنند، برای محیط زیست بسیار مضر هستند.

۱۱. کیسه‌ پلاستیکی (۱۰ تا ۱۰۰۰ سال):

با وجود آگاهی از آسیب‌های محیطی این کیسه‌ها، هنوز هم جزو آلودگی‌های عمده جهان هستند.

۱۲. تی‌شرت‌ نخی (۶ ماه):

تی‌شرت‌های نخی که دور ریخته می‌شوند، می‌توانند طی شش ماه تجزیه شوند. بهتر است به جای دور ریختن آنها، بازیافت یا اهدا شوند.

۱۳. بالشتک‌ پلی‌یورتان (۱۰۰۰ سال):

این مواد که در صندلی خودروها و مبلمان یافت می‌شوند، برای تجزیه به زمان بسیار طولانی نیاز دارند.

۱۴. زباله‌ کاغذی (۲ تا ۶ هفته):

کاغذها سریع تجزیه می‌شوند، اما حجم بالای آنها در محل‌های دفن زباله یک مشکل بزرگ محسوب می‌شود.

۱۵. طناب‌ (۳ تا ۱۴ ماه):

طناب‌های ساخته‌شده از مواد طبیعی سریع‌تر از طناب‌های مصنوعی تجزیه می‌شوند.

۱۶. پوشک‌ یکبار مصرف (۵۰۰ سال):

این پوشک‌ها که به طور گسترده استفاده می‌شوند، ۵۰۰ سال طول می‌کشد تا تجزیه شوند و در این مدت مواد شیمیایی سمی آزاد می‌کنند.

۱۷. پارچه‌ مصنوعی (بیش از ۱۰۰ سال):

این پارچه‌ها مانند پلی‌استر و لیکرا، قرن‌ها طول می‌کشد تا تجزیه شوند. استفاده مجدد از آنها به‌جای دور ریختن، راه‌حل بهتری است.

۱۸. دستمال کاغذی (۲ تا ۴ هفته):

استفاده زیاد از دستمال کاغذی به قطع بی‌رویه درختان منجر می‌شود.

۱۹. قوطی‌ اسپری مو (۲۰۰ تا ۵۰۰ سال):

این قوطی‌ها معمولاً در محل‌های دفن زباله رها می‌شوند و تجزیه‌شان چند قرن طول می‌کشد.

۲۰. جوراب‌ پشمی (۱ تا ۵ سال):

جوراب‌های پشمی که معمولاً دور ریخته می‌شوند، می‌توانند تا پنج سال در طبیعت باقی بمانند.

۲۱. مقوا (۲ ماه):

کارتن‌ها سریع تجزیه می‌شوند و همچنین به‌راحتی قابل بازیافت هستند.

۲۲. فویل آلومینیوم (هرگز):

فویل آلومینیومی هیچ‌گاه به طور کامل تجزیه نمی‌شود و بهتر است به‌طور کل از مصرف آن اجتناب شود.

۲۳. تور نایلونی ماهیگیری (۴۰ سال):

این تورها برای حیات‌وحش بسیار خطرناک هستند و بازیافت نمی‌شوند.

۲۴. زباله‌های غذایی (چند ماه تا چند سال):

مدت‌زمان تجزیه زباله‌های غذایی بستگی به نوع و نحوه دفع آنها دارد. برای مثال، تجزیه پوست سیب دو ماه و پوست موز شش ماه طول می‌کشد.

۲۵. بطری‌ پلاستیکی (۴۵۰ سال):

بطری‌های پلاستیکی که هر روز دور ریخته می‌شوند، ۴۵۰ سال زمان نیاز دارند تا تجزیه شوند.

۲۶. قوطی حلبی (۵۰ سال):

قلع که معمولاً در قوطی‌های مواد غذایی یا لوازم الکترونیکی استفاده می‌شود، حدود نیم قرن زمان برای تجزیه نیاز دارد.

۲۷. چرم (۵۰ سال):

چرم به دلیل فرآیندهای شیمیایی که در تولید آن به‌کار می‌رود، برای محیط زیست مضر است.

۲۸. دستمال مرطوب (۱۰۰ سال):

این دستمال‌ها به دلیل مواد پلاستیکی که در تولید آنها به‌کار رفته است، یک قرن طول می‌کشد تا تجزیه شوند.

۲۹. شیشه (بیش از یک میلیون سال):

شیشه یکی از مقاوم‌ترین مواد در برابر تجزیه است و ممکن است بیش از یک میلیون سال در طبیعت باقی بماند.

منبع: fararu-802881

سرویس اتصال مستقیم به موبایل استارلینک بدون نیاز به تجهیزات اضافی ارتباطات تلفن‌های همراه را برقرار می‌کند، ایلان ماسک در توییتر این گزاره را تایید کرد.

به گزارش خبرآنلاین، ایلان ماسک در توییتر درباره سرویس جدید اینترنت ماهواره‌ای استارلینک با عنوان «اتصال مستقیم به موبایل» (DIRECT-TO-CELL (DTC)) اظهارنظر کرد.

او درباره این سرویس نوظهور نوشت: «سیستم جدید استارلینک امکان اتصال به اینترنت را برای تلفن همراه شما فراهم می‌کند، بدون نیاز به تجهیزات اضافی یا اپلیکیشن خاص.»

اسپیس‌ایکس چند روز چند ماهواره جدید از این نوع به شبکه استارلینک اضافه کرد. مأموریت Starlink ۹-۱۳ شامل حمل ۲۰ ماهواره V۲ Mini بود که از این تعداد ۱۳ ماهواره دارای قابلیت Direct to Cell بودند.

خدمات اینترنت ماهواره‌ای استارلینک در آغاز با هدف دسترسی راحت به اینترنت در مناطق دورافتاده و خارج از محدوده خدمات معمول راه‌اندازی شد، اما به نظر می‌رسد که خیلی سریع در مناطق پرجمعیت برخوردار مورد استقبال قرار گرفت.

استارلینک آمار مشتریان خود را بر اساس مناطق اعلام نکرده است، اما به گفته گویین شاتول مدیر اسپیس‌ایکس تعداد کاربران اینترنت ماهواره‌ای این شرکت در جهان نزدیک به ۵ میلیون نفر است.

پیش از این نیز مشخص بود که استارلینک در حالی که در بسیاری مناطق تحت پوشش ظرفیت کافی یا حتی فراتر از نیاز دارد، در برخی مناطق شلوغ با کمبود ظرفیت مواجه خواهد شد.

ایلان ماسک چندی پیش اعلام کرد که ماهواره‌های بسیار بزرگ نسل بعدی استارلینک می‌توانند پهنای باند اینترنت این شرکت را تا ۱۰ برابر افزایش دهند.

استارلینک اکنون بیش از ۶۶۰۰ ماهواره در مدار پایینی زمین دارد که قرار است تعدادشان در نهایت به ۳۰ هزار برسد. ماهواره‌های نسل بعدی استارلینک که ابعاد بزرگتری دارند، در مداری نزدیک‌تر به زمین قرار می‌گیرند و از باند رادیویی متفاوتی استفاده می‌کنند. اسپیس‌ایکس برای این‌کار از کمیسیون ارتباطات فدرال آمریکا درخواست مجوز کرده است.

البته استفاده از این ماهواره‌ها نیاز به مجوز اداره فدرال ارتباطات آمریکا و عملیاتی شدن موشک غول‌پیکر استارشیپ دارد. استارشیپ موشک ۱۲۱ متری اسپیس‌ایکس است که می‌تواند در یک پرتاب حدود ۱۵۰ تن بار را با خود به فضا ببرد.

ماهواره‌های جدید و اتصال مستقیم موبایل به اینترنت ماهواره‌ای

اسپیس‌ایکس در آغاز کار اعلام کرده بود که برای ارائه خدمات اتصال مستقیم به موبایل به ۳۲۵ ماهواره مخصوص در مدار نیاز دارند. اکنون مشخص نیست که ماهواره‌های مخصوص اتصال مستقیم به موبایل در مدار به چه تعدادی رسیده‌اند، اما مشخص است که تا رسیدن به عدد نهایی راه زیادی باقی نمانده است.

در مرحله نخست پروژه ارسال پیام کوتاه از طریق ماهواره امکان‌پذیر می‌شود و در ادامه برقراری تماس صوتی و در نهایت ارائه اینترنت از طریق ماهواره‌های مخصوص استارلینک به گوشی‌ها می‌رسد.

در آغاز اعلام شده که این خدمات تا سال ۲۰۲۵ عملیاتی نمی‌شود، اما طوفان هلن فرصتی برای ارائه آزمایشی اتصال مستقیم به موبایل فراهم کرد.

منبع: fararu-802794