مظاهر گودرزی: در حالی که احکام جدید حقوقی اعضای هیئت علمی دانشگاه‌ها و مراکز آموزش عالی پس از طی تمامی مراحل قانونی در اسفندماه سال گذشته صادر شد، اجرای این احکام همچنان با چالش روبه‌روست و بسیاری از استادان دانشگاه می‌گویند حقوق آنها بر اساس احکام جدید پرداخت نشده است. موضوعی که حالا به یکی از جدی‌ترین اختلافات میان استادان دانشگاهی ایران و سازمان برنامه و بودجه تبدیل شده است. کانون صنفی استادان دانشگاهی ایران معتقد است مصوبه ترمیم حقوق اعضای هیئت علمی تمامی مراحل قانونی را طی کرده و باید از ابتدای امسال پرداخت می‌شد، پرداختی که به‌نظر می‌رسد از دست وزارت علوم هم برای وصول آن کاری برنیامده، طوری‌که وزیر علوم گفته: «گرچه تاکنون به‌لحاظ حقوقی‌ قانع نشدیم؛ اما نمی‌توان دستور نهاد نظارتی را نادیده گرفت.»

ماجرای ترمیم حقوق از کجا آغاز شد؟

موضوع ترمیم حقوق اعضای هیئت علمی به مطالعاتی بازمی‌گردد که پس از آغاز به کار دولت چهاردهم و در قالب کارگروه‌های تخصصی بررسی وضعیت آموزش عالی انجام شد. بررسی‌ها نشان می‌داد قدرت خرید اعضای هیئت علمی طی دو دهه گذشته به شدت کاهش یافته است. محمدرضا آقا ابراهیمی، استاد دانشگاه و عضو شورای مرکزی کانون صنفی استادان دانشگاهی ایران، در گفت‌وگو با خبرآنلاین می‌گوید: «در ۲۰ سال گذشته حقوق اعضای هیئت علمی نه تنها متناسب با تورم افزایش پیدا نکرده، بلکه حتی متناسب با سایر کارکنان دولت هم افزایش نیافته است و قدرت خرید اعضای هیئت علمی به حدود یک پنجم رسیده است.»

آقا ابراهیمی: دکتر پزشکیان پیمان‌شکنی کرده است؛ ایشان با اشاره به همین مشکلات از مردم و جامعه دانشگاهی رأی گرفت، اما امروز در مقابل کارشکنی‌ها منفعل عمل می‌کند.

به گفته او، مطالعات کارشناسی نشان می‌داد اگر قرار باشد قدرت خرید استادان به سطح سال ۱۳۸۴ بازگردد، حقوق آنها باید حدود پنج برابر شود؛ اما در نهایت با توجه به شرایط اقتصادی کشور تصمیم گرفته شد به طور متوسط افزایش ۶۰ درصدی حقوق برای اعضای هیئت علمی در نظر گرفته شود، این پیشنهاد در ۱۸ اسفند ۱۴۰۴ در شورای حقوق و دستمزد تصویب شد و سپس هیئت‌های امنای دانشگاه‌ها نیز آن را به تصویب رساندند. پس از آن احکام جدید برای حدود ۵۰ هزار عضو هیئت علمی صادر شد.

سازمان برنامه چرا احکام را متوقف کرد؟

درهمین‌باره کارن ابری‌نیا، دبیر کانون صنفی استادان دانشگاهی ایران، معتقد است پس از طی تمام مراحل قانونی، انتظار می‌رفت اعتبار لازم برای اجرای احکام تأمین شود اما این اتفاق رخ نداد. او به خبرآنلاین می‌گوید: «تمام دانشگاه‌ها، پژوهشگاه‌ها و مراکز آموزش عالی احکام را صادر کردند اما در فروردین‌ماه سازمان برنامه و بودجه از تخصیص اعتبار خودداری کرد و احکام بارگذاری شده در سامانه را بازگرداند.»

به گفته ابری‌نیا، استناد سازمان برنامه به موضوع بودجه‌ریزی مبتنی بر عملکرد، توجیه مناسبی برای توقف اجرای احکام نیست؛ زیرا در قانون، ارزیابی عملکرد متوجه دانشگاه‌ها و مراکز علمی است و نمی‌توان عملکرد یک عضو هیئت علمی را به صورت ماهانه سنجید و حقوق او را بر آن اساس پرداخت کرد. او تأکید می‌کند: «فعالیت علمی ماهیت متفاوتی دارد. ممکن است انتشار یک مقاله علمی چند ماه زمان ببرد و ارزیابی عملکرد باید در سطح دانشگاه انجام شود، نه فرد.»

استاد دانشگاه با حقوق زیر خط فقر

یکی از محورهای اصلی اعتراض استادان، فاصله میان دریافتی اعضای هیئت علمی با هزینه‌های زندگی است. ابری‌نیا می‌گوید: «سال گذشته اگر یک استادیار تازه‌ استخدام را در دانشگاه تهران جذب می‌کردیم، حقوق او حدود ۲۸ میلیون تومان بود. حتی با افزایش‌های معمول نیز این رقم به حدود ۳۲ یا ۳۳ میلیون تومان می‌رسید؛ رقمی که همچنان زیر خط فقر محسوب می‌شود.»

به گفته او، حتی با اجرای احکام جدید نیز حقوق بسیاری از استادیاران به ۵۰۰ دلار در ماه نمی‌رسد و بالاترین دریافتی استادان باسابقه نیز به سختی معادل هزار دلار است؛ در حالی که در بسیاری از کشورهای منطقه حقوق اعضای هیئت علمی چندین برابر این ارقام است.

تأخیر در پرداخت حقوق و مشکلات معیشتی

اعضای کانون صنفی می‌گویند آثار این اختلاف صرفاً در سطح اداری باقی نمانده و زندگی روزمره استادان را نیز تحت تأثیر قرار داده است. ابری‌نیا می‌گوید برخی دانشگاه‌ها که منابع درآمدی اختصاصی داشتند توانستند مابه‌التفاوت حقوق را از محل منابع خود پرداخت کنند، اما بسیاری از دانشگاه‌ها چنین امکانی نداشتند. او تأکید می‌کند: «تا امروز نیز برخی دانشگاه‌ها نتوانسته‌اند حقوق اعضای هیئت علمی خود را پرداخت کنند. این موضوع تحقیرآمیز و آزاردهنده است. برخی استادان برای پرداخت اجاره خانه یا اقساط خود دچار مشکل شده‌اند.»

کارن ابری‌نیا: حقوق بسیاری از استادیاران به ۵۰۰ دلار در ماه هم نمی‌رسد، بالاترین دریافتی استادان باسابقه به‌سختی معادل هزار دلار است؛ بسیاری از کشورهای منطقه حقوق اعضای هیئت علمی‌شان چندین برابر این ارقام است.

آقاابراهیمی نیز با اشاره به پیامدهای این وضعیت می‌گوید: «اعضای هیئت علمی داریم که به دلیل خالی بودن حسابشان، اقساط بانکی آنها پرداخت نشده و بانک با ضامن تماس گرفته است. این اتفاق برای یک عضو هیئت علمی بسیار تلخ و تحقیرکننده است.»

انتقاد تند از رئیس‌جمهور

بخش مهمی از اعتراضات کانون صنفی متوجه رئیس‌جمهور است؛ موضوعی که در بیانیه اخیر این تشکل نیز بازتاب پیدا کرده است. در این بیانیه به سخنان مسعود پزشکیان در مناظرات انتخاباتی سال ۱۴۰۳ اشاره شده؛ زمانی که او با انتقاد از وضعیت حقوق استادان دانشگاه گفته بود: «استاد دانشگاه ما الان ۴۰۰ دلار حقوق می‌گیرد؛ با این پول حتی نمی‌تواند اجاره خانه‌اش را بدهد.»

اکنون اما برخی اعضای کانون صنفی معتقدند دولت در عمل نتوانسته به وعده‌های خود عمل کند. آقا ابراهیمی می‌گوید: «آقای دکتر پزشکیان پیمان‌شکنی کرده است. ایشان با اشاره به همین مشکلات از مردم و جامعه دانشگاهی رأی گرفت، اما امروز در مقابل کارشکنی‌ها منفعل عمل می‌کند.»

او همچنین معتقد است که دولت باید سازمان برنامه و بودجه را ملزم به اجرای مصوبه‌ای کند که خود در تدوین و تصویب آن نقش داشته است.

واکنش وزیر علوم

در سوی دیگر ماجرا، وزیر علوم از پیگیری موضوع خبر داده است. حسین سیمایی صراف در جمع اعضای کمیسیون آموزش و فراکسیون دانشگاهیان مجلس اعلام کرد که از خرداد ۱۴۰۴ پیگیری روند افزایش حقوق کارکنان وزارت علوم در اولویت این وزارتخانه قرار گرفته است. او گفت: «ابتدا با شورای حقوق و دستمزد گفت‌وگو کردیم. پیش‌تر از دولت خواسته بودیم فوق‌العاده خاص به حقوق کارکنان اضافه شود که با مشکلاتی همراه بود. سپس تلاش کردیم از طریق هیئت‌های امنا اقدام کنیم اما سازمان اداری و استخدامی این موضوع را نپذیرفت و مراجع نظارتی نیز موافقت نداشتند.»

وزیر علوم تأکید کرد که هرچند از نظر حقوقی نسبت به برخی ایرادها قانع نشده است، اما نمی‌توان دستور نهادهای نظارتی را نادیده گرفت.

زخمی که همچنان باز مانده است

کانون صنفی استادان دانشگاهی ایران در بیانیه خود هشدار داده است که وضعیت فعلی دانشگاه‌ها با سال‌های گذشته متفاوت است و ادامه این روند می‌تواند نارضایتی گسترده‌تری در جامعه دانشگاهی ایجاد کند. در این بیانیه آمده است که اعضای هیئت علمی طی سال‌های اخیر با کاهش مستمر قدرت خرید مواجه بوده‌اند و اکنون نیز با وجود صدور احکام جدید، همچنان از دریافت حقوق قانونی خود محروم مانده‌اند.

اکنون بیش از دو ماه از آغاز سال گذشته و هنوز تکلیف اجرای کامل احکام صادر شده مشخص نیست. استادان دانشگاه می‌گویند انتظار دارند دولت میان وعده‌های اعلام‌شده و عملکرد اجرایی خود هماهنگی ایجاد کند؛ مطالبه‌ای که به نظر می‌رسد در روزهای آینده نیز یکی از مهم‌ترین دغدغه‌های جامعه دانشگاهی کشور باقی خواهد ماند.

۲۳۳۲۳۳

منبع: khabaronline-2227785

این تلویزیون دلیل استعفا را به‌زعم خود اختلاف‌نظر مسعود پزشکیان با نیروهای مسلح (سپاه پاسداران) عنوان کرد. موضوعی که گروه مخالف خارج از کشور سال‌هاست باهدف تخریب نیروهای نظامی، چنین وانمود می‌کند که حکمران واقعی کشور، سپاه پاسداران است و اوست که بر قوای مجریه، مقننه و قضاییه سیطره دارد.

دراین‌خصوص نکات زیر قابل‌توجه است:

  ۱- در جنگ۱۲روزه و جنگ۴۰روزه، هدف اصلی حملات دشمن، ازکارانداختن نیروهای مسلح بود. این هدف ازآن‌جهت مهم است که اصلی‌ترین توان دفاعی ایران در این دو جنگ، توانمندی موشکی بوده است. موشک‌های ایرانی توانستند پایگاه‌های امریکا در منطقه و نیز تأسیسات نظامی و استراتژیک دشمن صهیونیستی را منهدم یا با آسیب فراوان مواجه کنند. به همین دلیل بیشترین اخباری که رسانه‌های امریکایی - اسرائیلی مخابره می‌کردند، حمله به لانچرها و انبارهای موشک بو که حجم بالای آن در اختیار نیروی هوافضای سپاه پاسداران قرار دارد. طبیعی است که تلویزیون اینترنشنال به‌عنوان شاخه جنگ روانی دشمن، در پی آن باشد که با شائبه سازی پیرامون سپاه، به یک هدف تبلیغاتی دست یابد.

  ۲. دکتر پزشکیان از نخستین روزهای ریاست‌جمهوری‌اش بنا را بر مفاهمه و گفتگو با ارکان قدرت در داخل گذاشت و به همین دلیل هم بخشی از احزاب و افرادی که سبد جای او را پرکرده بودند پزشکیان را به تسامح و مجامله و کوتاه‌آمدن متهم می‌کردند. صرف‌نظر از اینکه چنین انتقادی وارد هست یا نیست، واقعیت می‌گوید پزشکیان در دوسال گذشته هرگز به دنبال ایجاد تنش بین قوا و سایر ارکان حاکمیت نبوده است. به همین دلیل می‌توان قویاً ادعا کرد شخصیت اخلاقی و اخلاق شخصی پزشکیان ظرفیت تقابل با نیروهای مسلح را ندارد و لذا شایعه استعفا با چنین بهانه‌ای اساساً مردود است.

  ۳. ترفند دشمنان جمهوری اسلامی همواره القای اختلاف میان اجزای حاکمیت است. گاهی این اختلاف واقعی بوده و در موارد بیشتری نیز وهم و خیال بوده است. بااین‌حال القای شکاف و اختلاف، حربه مؤثر علیه کشور است و تندروهای سیاسی که معمولاً از فهم سیاسی اندکی بهره‌مندند در این زمینه آتش‌بیار معرکه‌اند.

  ۴. از طرفی دولت در جریان هر دو جنگ، توانست کارنامه‌ای قابل‌قبول در تأمین نیازهای ضروری جامعه ارائه دهد. معمولاً در نمونه‌های مشابه در سایر کشورها، بحران بی دولتی بروز می‌کند اما در ایران چنین اتفاقی نیفتاد و شاید به همین دلیل، تخریب دولت و انتشار شایعه استعفای پزشکیان باهدف تضعیف روحیه مردم صورت گرفت.

 ۵-  پیامد منفی گسترش و تثبیت این شایعه، محدود به سطح حاکمیت نیست؛ زیرا اگر چنین روایت‌هایی به هدف خود در دامن‌زدن به اختلافات درون‌ساختاری و ایجاد شکاف میان حاکمیت و جامعه منجر شود، بازنده اصلی این وضعیتِ ناشی از آشفتگی ادراکی، افکار عمومی و در نهایت مردم خواهند بود.

  ۶- حتماً باید اشاره کرد باوجود تلاش‌های نظامیان و دولت، آنچه ضامن عدم شکست ایران در برابر تهاجم امریکا و اسرائیل بود، حضور مردم در صحنه (خیابان) بود. این اتفاق که در تاریخ جمهوری اسلامی بی‌سابقه است، دست بالای نظام را در برقراری امنیت کشور نشان داد و به همین دلیل نیز دشمن سعی دارد از هر طریق ممکن (و در اینجا جنگ روانی) مردم را دچار فروپاشی ذهنی کند. بعلاوه باید متوجه خطر کسانی بود که از شایعه اخیر خرسند شده‌اند و با ضریب دادن به آن به تضعیف دولت و هدف‌های جناحی خود دست پیدا می‌کنند.  

  ۷. شایعه استعفای رئیس‌جمهور را باید تلاشی برای بازسازی همان شکافی دانست که در میدان عمل شکل نگرفت. پروژه‌ای که نتوانست در عرصه سیاسی و اجتماعی به نتیجه برسد، اکنون از مسیر عملیات روانی و رسانه‌ای دنبال می‌شود.    مقابله با این روند نیز صرفاً با تکذیب اخبار امکان‌پذیر نیست. ضروری است دولت، نیروهای مسلح و سایر نهادهای مسئول، بیش از گذشته همکاری و هم‌افزایی خود را به نمایش بگذارند. حضورهای مشترک میدانی، اطلاع‌رسانی هماهنگ و سریع، ارائه گزارش‌های مشترک از مدیریت بحران‌ها، تقدیر متقابل از نقش‌آفرینی یکدیگر و پرهیز از هرگونه رفتار یا اظهارنظری که به دوقطبی‌سازی جامعه دامن بزند، می‌تواند در این مسیر مؤثر باشد.    همچنین اجتماعات و حرکت‌های مردمی که در هفته‌های اخیر شکل‌گرفته‌اند باید به‌عنوان نماد وحدت ملی حفظ شوند. این اجتماعات متعلق به همه ایرانیان هستند و نباید به نفع هیچ جریان سیاسی مصادره شوند یا به بستری برای طرح شعارهایی تبدیل شوند که دایره همبستگی ملی را محدود کند. تأکیدات رهبری کشور بر پرهیز از تندروی و حفظ وحدت نیز ناظر به همین ضرورت راهبردی است.

   امروز بیش از هر زمان دیگری روشن شده است که قدرت ایران تنها در توان نظامی، ظرفیت اجرایی یا امکانات اقتصادی خلاصه نمی‌شود؛ بلکه در هماهنگی میان ارکان کشور و در انسجام ملی ریشه دارد. حفظ و تقویت این سرمایه، مهم‌ترین پاسخ به‌تمامی تلاش‌هایی است که می‌کوشد ایران را دچار شکاف و بی‌ثباتی نشان دهد

منبع: khabaronline-2227219

به گزارش رویداد ایران و به نقل از خبرآنلاین، اگر تا چند سال پیش نام بیت‌کوین و رمزارزها بیشتر در میان فعالان فناوری، برنامه‌نویسان و گروهی از سرمایه‌گذاران پرریسک شنیده می‌شد، امروز شرایط به‌طور کامل تغییر کرده است. رمزارزها از یک پدیده نوظهور و بحث‌برانگیز به موضوعی تبدیل شده‌اند که دولت‌ها، بانک‌های مرکزی، نهادهای نظارتی، شرکت‌های بزرگ سرمایه‌گذاری و حتی سیاستمداران بلندپایه جهان ناچارند درباره آن موضع‌گیری کنند. تحولاتی که طی دو سال اخیر در ایالات متحده، اروپا و آسیا رخ داده، نشان می‌دهد دارایی‌های دیجیتال دیگر در حاشیه نظام مالی جهانی قرار ندارند و به بخشی از مباحث اصلی اقتصاد قرن بیست‌ویکم تبدیل شده‌اند.

داستان رمزارزها از بحران مالی سال ۲۰۰۸ آغاز شد؛ بحرانی که اعتماد عمومی به بسیاری از نهادهای مالی سنتی را تحت تأثیر قرار داد. در همان سال، فرد یا گروهی با نام مستعار ساتوشی ناکاموتو سندی را منتشر کرد که در آن از یک نظام پرداخت الکترونیکی همتابه‌همتا سخن گفته شده بود؛ نظامی که بدون نیاز به بانک مرکزی یا واسطه‌های مالی فعالیت کند. چند ماه بعد شبکه بیت‌کوین راه‌اندازی شد و نخستین رمزارز جهان متولد شد.

در سال‌های نخست، بیت‌کوین بیشتر یک تجربه فناورانه به شمار می‌رفت. ارزش آن بسیار ناچیز بود و استفاده از آن محدود به گروه کوچکی از علاقه‌مندان فناوری می‌شد. اما به تدریج با گسترش آگاهی عمومی، توسعه زیرساخت‌های معاملاتی و افزایش توجه سرمایه‌گذاران، بیت‌کوین و سایر رمزارزها وارد مرحله تازه‌ای شدند. ظهور هزاران دارایی دیجیتال جدید، شکل‌گیری صرافی‌های تخصصی، توسعه فناوری بلاکچین و ورود سرمایه‌گذاران نهادی باعث شد بازار رمزارزها از یک پدیده محدود به صنعتی جهانی تبدیل شود.

با وجود این، شاید مهم‌ترین تغییر در سال‌های اخیر نه در فناوری بلکه در نگاه دولت‌ها رخ داده باشد. در دهه گذشته بسیاری از سیاست‌گذاران با دیده تردید به رمزارزها نگاه می‌کردند. برخی کشورها تلاش کردند فعالیت‌های مرتبط با این حوزه را محدود کنند و برخی دیگر رویکردی محتاطانه در پیش گرفتند. اما اکنون شرایط متفاوت است. بسیاری از دولت‌ها به این نتیجه رسیده‌اند که رمزارزها و فناوری بلاکچین صرفاً یک موج گذرا نیستند و نمی‌توان با نادیده گرفتن آنها واقعیت‌های جدید اقتصاد دیجیتال را تغییر داد.

یکی از مهم‌ترین نشانه‌های این تغییر نگرش را می‌توان در ایالات متحده مشاهده کرد. آمریکا به عنوان بزرگ‌ترین اقتصاد جهان در سال‌های اخیر شاهد تحولات مهمی در حوزه دارایی‌های دیجیتال بوده است. تأیید صندوق‌های قابل معامله بیت‌کوین در بورس آمریکا نقطه عطفی در مسیر پذیرش نهادی این دارایی محسوب می‌شود. این اقدام باعث شد سرمایه‌گذاران بزرگ و مؤسسات مالی بتوانند در چارچوبی قانونمند و تحت نظارت بازارهای رسمی به بیت‌کوین دسترسی پیدا کنند. بسیاری از تحلیلگران این تحول را یکی از مهم‌ترین مراحل بلوغ بازار رمزارزها می‌دانند.

در کنار این تحولات، بازگشت دونالد ترامپ به کاخ سفید نیز توجه بسیاری از فعالان این حوزه را به خود جلب کرد. ترامپ در سال‌های گذشته مواضع انتقادی نسبت به بیت‌کوین اتخاذ کرده بود، اما در دوره جدید ریاست‌جمهوری خود رویکردی متفاوت در پیش گرفت. دولت او در سال ۲۰۲۵ فرمانی را برای ایجاد ذخیره راهبردی بیت‌کوین صادر کرد؛ اقدامی که از نگاه بسیاری از کارشناسان نشانه‌ای از تغییر جایگاه دارایی‌های دیجیتال در سطح سیاست‌گذاری کلان محسوب می‌شود. صرف‌نظر از اینکه این سیاست در آینده چه نتایجی به همراه داشته باشد، اصل موضوع نشان می‌دهد بیت‌کوین دیگر صرفاً یک دارایی مورد توجه سرمایه‌گذاران خرد نیست و به سطح مباحث راهبردی دولت‌ها راه یافته است.

البته آمریکا تنها بازیگر این میدان نیست. اتحادیه اروپا نیز در سال‌های اخیر تلاش کرده است چارچوب‌های مشخصی برای فعالیت بازار دارایی‌های دیجیتال تدوین کند. هدف از این رویکرد آن است که ضمن حمایت از نوآوری، ریسک‌های احتمالی برای مصرف‌کنندگان و نظام مالی نیز مدیریت شود. در آسیا نیز کشورهایی مانند سنگاپور، ژاپن، هنگ‌کنگ و امارات متحده عربی تلاش کرده‌اند با ایجاد محیط‌های قانونمند، بخشی از سرمایه‌گذاری‌ها و کسب‌وکارهای مرتبط با فناوری بلاکچین را جذب کنند.

آنچه باعث شده دولت‌ها نتوانند رمزارزها را نادیده بگیرند، تنها حجم سرمایه یا تعداد کاربران نیست. موضوع اصلی به تغییرات عمیق‌تری در ساختار اقتصاد دیجیتال بازمی‌گردد. فناوری بلاکچین که زیربنای بسیاری از رمزارزها محسوب می‌شود، امکان ثبت و انتقال اطلاعات را به شکلی فراهم می‌کند که دستکاری آن بسیار دشوار است. همین ویژگی باعث شده کاربردهای این فناوری فراتر از حوزه پول و پرداخت گسترش پیدا کند. از مدیریت زنجیره تأمین و قراردادهای هوشمند گرفته تا خدمات مالی، احراز هویت دیجیتال و ثبت اسناد، همگی از جمله حوزه‌هایی هستند که بلاکچین در آنها مورد توجه قرار گرفته است.

در همین حال، بانک‌های مرکزی نیز بیکار ننشسته‌اند. طی سال‌های اخیر ده‌ها کشور پروژه‌های مرتبط با ارز دیجیتال بانک مرکزی را بررسی یا آزمایش کرده‌اند. این پروژه‌ها با رمزارزهای غیرمتمرکز تفاوت دارند، اما نشان می‌دهند که فناوری‌های مرتبط با پول دیجیتال به یکی از محورهای اصلی تحولات نظام مالی جهان تبدیل شده‌اند. بسیاری از سیاست‌گذاران معتقدند که در آینده بخشی از پرداخت‌ها و خدمات مالی بر بستر ابزارهای دیجیتال جدید انجام خواهد شد.

با این حال، مسیر پیش روی رمزارزها بدون چالش نیست. نوسانات شدید قیمت همچنان یکی از مهم‌ترین انتقادها به این بازار محسوب می‌شود. بسیاری از سرمایه‌گذاران در دوره‌های مختلف رشد و افت شدید قیمت‌ها را تجربه کرده‌اند. علاوه بر این، موضوعاتی مانند کلاهبرداری‌های اینترنتی، حملات سایبری، سوءاستفاده‌های مالی و نگرانی‌های مربوط به پولشویی نیز از جمله مسائلی هستند که همواره مورد توجه نهادهای نظارتی قرار دارند.

در ایران نیز بحث رمزارزها طی سال‌های اخیر به یکی از موضوعات مهم اقتصاد دیجیتال تبدیل شده است. افزایش آشنایی عمومی با دارایی‌های دیجیتال، گسترش پلتفرم‌های معاملاتی و رشد کسب‌وکارهای مرتبط با فناوری بلاکچین باعث شده این حوزه بیش از گذشته مورد توجه قرار گیرد. در عین حال، موضوع قانون‌گذاری و تنظیم‌گری همچنان یکی از مهم‌ترین چالش‌های موجود است. از یک سو فعالان این صنعت خواهان قوانین شفاف و قابل پیش‌بینی هستند و از سوی دیگر سیاست‌گذاران بر ضرورت مدیریت ریسک‌های اقتصادی و مالی تأکید دارند.

واقعیت آن است که آینده رمزارزها نه در ممنوعیت کامل آنها تعریف می‌شود و نه در رهاسازی کامل بازار. تجربه کشورهای مختلف نشان داده است که حرکت به سمت چارچوب‌های قانونی شفاف و متوازن می‌تواند راهکار مؤثرتری باشد. همان‌گونه که اینترنت با وجود چالش‌ها و مخاطرات خود به بخش جدایی‌ناپذیر زندگی روزمره تبدیل شد، فناوری‌های مبتنی بر بلاکچین نیز به تدریج جایگاه خود را در اقتصاد جهانی پیدا کرده‌اند.

امروز دیگر پرسش اصلی این نیست که آیا رمزارزها باقی خواهند ماند یا خیر. آنچه اهمیت دارد، چگونگی تعامل دولت‌ها، نهادهای مالی و جوامع با این فناوری است. ورود سرمایه‌گذاران بزرگ، توجه سیاست‌گذاران، تدوین مقررات جدید و توسعه زیرساخت‌های مالی نشان می‌دهد دارایی‌های دیجیتال از مرحله آزمایش عبور کرده‌اند. ممکن است شکل و ساختار این بازار در سال‌های آینده تغییر کند، ممکن است برخی پروژه‌ها از میان بروند و فناوری‌های جدیدی جایگزین آنها شوند، اما اصل تحول آغاز شده است.

به همین دلیل است که از واشنگتن و بروکسل گرفته تا تهران، بحث رمزارزها دیگر صرفاً موضوعی مرتبط با فناوری یا سرمایه‌گذاری نیست. این حوزه به بخشی از گفت‌وگوی جهانی درباره آینده اقتصاد، پول و حکمرانی مالی تبدیل شده است. در چنین شرایطی، کشورهایی که بتوانند میان نوآوری، امنیت اقتصادی و تنظیم‌گری هوشمندانه تعادل برقرار کنند، احتمالاً سهم بیشتری از فرصت‌های اقتصاد دیجیتال آینده را به دست خواهند آورد؛ اقتصادی که به نظر می‌رسد رمزارزها و فناوری بلاکچین در آن نقشی فراتر از یک ابزار مالی ساده ایفا خواهند کرد.

۲۲۳۲۲۴

منبع: khabaronline-2226636

خبرآنلاین - محمد عارف معزی: تهدید اخیر دونالد ترامپ مبنی بر اقدام نظامی علیه عمان در صورت همراهی نکردن با خواسته‌های آمریکا در تنگه هرمز، بیش از آنکه نشانه یک تقابل مستقیم میان واشنگتن و مسقط باشد، بازتابی از اهمیت روزافزون تنگه هرمز در معادلات پساجنگ ایران است. از نگاه برخی تحلیلگران، عمان در جریان جنگ اخیر همراهی کاملی با سیاست‌های آمریکا نداشت، اما این مسئله تا زمانی که موضوع تنگه هرمز به اولویت اصلی واشنگتن تبدیل نشده بود، حساسیت چندانی ایجاد نمی‌کرد.

اکنون آمریکا تلاش دارد با مدیریت شرایط تنگه هرمز، هم جریان تجارت انرژی را تثبیت کند و هم از افزایش قیمت نفت جلوگیری نماید. در چنین فضایی، رایزنی‌های تهران و مسقط درباره سازوکارهای احتمالی مدیریت تنگه، با اهداف واشنگتن در تعارض قرار گرفته و موجب افزایش فشارهای سیاسی آمریکا بر عمان شده است. با این حال، بسیاری از ناظران معتقدند این تهدیدها بیش از آنکه جنبه عملیاتی داشته باشد، ابزاری برای اعمال فشار سیاسی است.

با وجود این تنش‌ها، نمی‌توان از بحران جدی در روابط آمریکا و عمان سخن گفت. مسقط طی دهه‌های گذشته روابط متوازن و نسبتاً باثباتی با واشنگتن داشته و همزمان کوشیده استقلال عمل خود را حفظ کند. عمان به‌طور سنتی سیاستی مبتنی بر موازنه و بی‌طرفی را دنبال کرده و حتی در بحران‌هایی مانند جنگ ایران و عراق نیز از ورود به صف‌بندی‌های تند منطقه‌ای پرهیز کرده است.

روابط مسقط و واشنگتن نیز پیشینه‌ای طولانی دارد. عمان از نخستین کشورهای جنوب خلیج فارس بود که ساختار سیاسی مستقلی پیدا کرد و ابتدا روابط نزدیکی با بریتانیا داشت. بعدها همکاری‌های سیاسی و امنیتی با آمریکا گسترش یافت، هرچند عمان هیچ‌گاه به یکی از شرکای اصلی نظامی واشنگتن در منطقه تبدیل نشد. همین ویژگی باعث شده است که مسقط امروز نیز نقش بازیگری میانه‌رو و واسطه‌گر را در تحولات منطقه حفظ کند؛ نقشی که همچنان برای آمریکا، ایران و کشورهای منطقه اهمیت ویژه‌ای دارد.

در همین راستا خبرگزاری خبرآنلاین در گفتگو با نعمت الله ایزدی، سفیر پیشین ایران در عمان، به بررسی جزئیات این اتفاقات پرداخته است.

مشروح گفتگوی تفصیلی خبرآنلاین با نعمت الله ایزدی به شرح زیر است؛

ترامپ فعلاً فقط یک هدف دارد؛ باز شدن تنگه هرمز

*** از نظر شما دلیل تهدید اخیر ترامپ مبنی بر اقدام نظامی علیه عمان در صورت عدم رعایت خواسته‌های آمریکا در تنگه هرمز چه بوده است؟

دلیل اصلی این تهدید آن است که مهم‌ترین مسئله ترامپ در شرایط فعلی باز کردن تنگه هرمز، کاهش قیمت نفت و نمایش یک موفقیت سیاسی استببینید، عمان در این جنگ آن‌گونه که آمریکا انتظار داشت، با واشنگتن همراهی نکرد؛ اما تا اینجا این مسئله چندان برای آمریکا اهمیت نداشت؛ چرا که سایر کشورهای منطقه همراهی‌هایی انجام داده بودند و عمان نیز از آن ظرفیت و وزن راهبردی برخوردار نبود که آمریکایی‌ها بخواهند حساسیت ویژه‌ای نسبت به آن نشان دهند یا اعتراضی جدی داشته باشند.

اما اکنون موضوع تنگه هرمز مطرح است و اولویت اصلی ترامپ نیز باز نگه داشتن این تنگه است. از سوی دیگر، عمان یکی از طرف‌های اصلی این معادله محسوب می‌شود و ایران نیز در حال رایزنی و مشورت با عمان است و دو طرف تلاش دارند سازوکارهایی را تعریف کنند. این وضعیت با خواسته ترامپ که می‌خواهد هرچه سریع‌تر تنگه باز شود، قیمت نفت کاهش یابد و بتواند این مسئله را به‌عنوان یک دستاورد معرفی کند، در تعارض قرار دارد.

به همین دلیل آمریکایی‌ها واکنش نشان داده‌اند. البته از دید من این واکنش را نمی‌توان یک واکنش عملیاتی تلقی کرد؛ بلکه بیشتر جنبه تهدید دارد، مشابه بسیاری از مواضعی که ترامپ مطرح می‌کند. همچنین بعید می‌دانم عمانی‌ها در این زمینه حساسیت ویژه‌ای نشان دهند؛ زیرا ترجیح آنان این است که در شرایط کنونی بتوانند با همکاری ایران سازوکاری برای مدیریت تنگه هرمز ایجاد کنند. در مجموع، دلیل اصلی این تهدید آن است که مهم‌ترین مسئله ترامپ در شرایط فعلی باز کردن تنگه هرمز، کاهش قیمت نفت و نمایش یک موفقیت سیاسی است.

روابط مسقط و واشنگتن آسیب دیده، اما وارد بحران نشده است

*** آیا می‌توان گفت روابط آمریکا و عمان پس از جنگ با ایران دچار مشکل شده است؟

در همین حدی که عرض کردم می‌توان گفت روابط دو طرف تا اندازه‌ای تحت تأثیر قرار گرفته است، اما نه در سطحی جدی. عمانی‌ها روابط خوبی با آمریکا دارند، اما به‌طور سنتی همواره تلاش کرده‌اند میان روابط خود با آمریکا و انگلیس نوعی توازن برقرار کنند.

با توجه به اینکه انگلیس در برخی موارد همراهی کامل با آمریکا نداشته است، این موضوع می‌تواند تا حدودی موجب نارضایتی واشنگتن شود. بنابراین می‌توان گفت روابط دو کشور تا اندازه‌ای تحت تأثیر تحولات اخیر قرار گرفته، اما این تأثیر در حدی نیست که از بروز یک بحران در روابط مسقط و واشنگتن سخن گفته شود.

روابط عمان و آمریکا قدیمی و باثبات است، اما ظرفیت نامحدود ندارد

*** سابقه تاریخی روابط مسقط و واشنگتن چگونه بوده است؟

عمان از جمله کشورهای منطقه است که زودتر از بسیاری از کشورهای جنوب خلیج فارس استقلال یافته است. این کشور، یک ملت ریشه‌دار در تاریخ است و مانند برخی کشورهای جنوب خلیج فارس تازه تاسیس نیست. این کشور در ابتدا روابط سنتی و عمیقی با انگلیس داشت؛ زیرا در دوره‌ای تحت نفوذ و مدیریت بریتانیا قرار داشت و بعدها روابط خود را با آمریکا توسعه داد. عمان نخستین کشوری در شبه جزیره عرب بود که در قرن نوزدهم رابطه رسمی دیپلماتیک با ایالات متحده آمریکا برقرار کرد و در این زمینه نسبت به همه همسایگان عربش پیشتاز بود.

در مجموع، عمان و آمریکا روابطی پیشرفته و نسبتاً باثبات دارند. البته عمان از آن ظرفیت‌هایی برخوردار نیست که آمریکا بتواند به شکل گسترده روی آن حساب کند؛ نه از منظر فروش تسلیحات و تجهیزات نظامی و نه از حیث همکاری‌های راهبردی گسترده؛ زیرا بخش مهمی از ساختار نظامی عمان همچنان ریشه انگلیسی دارد و نیروهای هوایی و دریایی این کشور همکاری نزدیکی با بریتانیا دارند.

با این حال، روابط عمان و آمریکا روابطی خوب، پیشرفته و مبتنی بر ارتباطات سیاسی و دیپلماتیک مستمر بوده است و به نظر من این روند در آینده نیز ادامه خواهد یافت.

ترامپ می‌کوشد دل عمان را برای مدیریت پرونده هرمز به دست آورد

*** واشنگتن چه انتظاری از مسقط دارد؟

یکی از مطالبه‌های اصلی آمریکا به موضوع تنگه هرمز بازمی‌گردد. آمریکا تلاش دارد با کمک و همراهی عمان، سازوکاری را برای مدیریت وضعیت تنگه هرمز جا بیندازد.

البته باید توجه داشت که عمانی‌ها در طول دهه‌های گذشته، تقریباً در همه تحولات مهم منطقه‌ای، از جمله جنگ ایران و عراق و سایر بحران‌های منطقه، همواره تلاش کرده‌اند مشی محافظه‌کارانه و بی‌طرفانه‌ای را در پیش بگیرند. حتی در دوران جنگ ایران و عراق، در حالی که تقریباً همه کشورهای حاشیه خلیج فارس از عراق حمایت می‌کردند، عمان سیاست بی‌طرفی را برگزید.

واشنگتن برای آینده تنگه هرمز به همکاری مسقط نیاز دارد

فاصله عمان با دیگر کشورهای شورای همکاری خلیج فارس در قبال ایران، از زمان جنگ ایران و عراق و حتی از زمان شکل‌گیری شورای همکاری خلیج فارس وجود داشته و مسقط تلاش کرده آن را حفظ کند؛ نه آن را افزایش داده و نه کاهشبه همین دلیل آمریکایی‌ها امروز ترجیح می‌دهند با توجه به جایگاه عمان در تنگه هرمز و مشارکتی که در مدیریت این آبراه دارد، تا حدی رضایت مسقط را جلب کنند. احتمالاً هدف آن‌ها این است که بتوانند با کمک عمان برخی پیامدهای احتمالی را مدیریت یا تلطیف کنند؛ چه در موضوع کنترل تنگه و چه در زمینه‌هایی مانند دریافت هزینه‌های خدماتی و سایر ترتیبات مرتبط با عبور و مرور دریایی.

از نگاه آمریکا، این مسائل اهمیت زیادی دارد؛ زیرا پیش از آغاز جنگ، تنگه هرمز بدون مشکل خاصی فعال بود و رفت‌وآمد کشتی‌ها به‌صورت عادی انجام می‌شد، اما اکنون شرایط تغییر کرده و موضوعاتی به آن افزوده شده که از دید واشنگتن چندان مطلوب نیست.

مسقط نه به تهران نزدیک‌تر شده و نه به شورای همکاری خلیج فارس

*** آیا می‌توان گفت عمان در حال فاصله گرفتن از مواضع شورای همکاری خلیج فارس است؟

خیر، به نظر من عمان همان فاصله‌ای را که در گذشته داشته حفظ کرده است. این فاصله در قبال ایران، از زمان جنگ ایران و عراق و حتی از زمان شکل‌گیری شورای همکاری خلیج فارس وجود داشته و مسقط تلاش کرده آن را حفظ کند؛ نه آن را افزایش داده و نه کاهش.

البته زمانی که اعضای شورای همکاری بر سر مواضع کلی و عمومی به اجماع می‌رسند، عمان نیز معمولاً با آن‌ها همراهی می‌کند و مخالفتی نشان نمی‌دهد. اما در موارد حساس‌تر و حادتر، مانند حمایت از قطعنامه‌های خاص یا ورود به اقدامات تنش‌زا، معمولاً از مشارکت مستقیم پرهیز می‌کند.

به نظر من این همان رویکردی است که عمان همچنان دنبال می‌کند؛ یعنی حفظ تعادل و اجتناب از قرار گرفتن در صف‌بندی‌های تند منطقه‌ای.

پاکستان به دلیل توان ارتباطی گسترده‌تر جای عمان را گرفت/ واشنگتن به دنبال میانجی‌ای با وزن سیاسی بیشتر رفت

*** آیا کنار گذاشته شدن عمان از روند میانجیگری ایران و آمریکا به معنای بی‌اعتمادی واشنگتن به مسقط است؟

خیر، من چنین برداشتی ندارم. به نظر می‌رسد مسئله بیشتر به محدودیت ظرفیت‌های عمان بازمی‌گردد تا موضوع بی‌اعتمادی. در واقع عمان همچنان از نگاه آمریکا کشوری قابل اعتماد محسوب می‌شود، اما ظرفیت‌های سیاسی و منطقه‌ای آن محدود است. علاوه بر این، روابط عمان با برخی کشورهای حاشیه خلیج فارس نیز چندان بدون چالش نیست؛ با امارات اختلافاتی دارد و با عربستان نیز در برخی حوزه‌ها اختلاف‌نظرهایی مشاهده می‌شود.

به همین دلیل شاید واشنگتن ترجیح داده باشد به سراغ کشوری برود که وزن و نفوذ بیشتری در معادلات منطقه‌ای دارد. از این منظر، پاکستان گزینه مناسب‌تری تلقی شده است. حتی قطر نیز با وجود علاقه‌ای که به ایفای این نقش داشت، آن‌گونه که انتظار می‌رفت وارد این روند نشد.

بنابراین کنار رفتن عمان را نباید نشانه بی‌اعتمادی دانست؛ بلکه بیشتر ناشی از این ارزیابی است که شاید مسقط توانایی لازم برای ایجاد ارتباطات گسترده‌تر و فراهم کردن برخی تسهیلات مورد نیاز این روند را نداشته باشد. عمان در گذشته نشان داده بود که می‌تواند نقش انتقال‌دهنده پیام را ایفا کند، اما به نظر می‌رسد در شرایط کنونی بازیگران دیگری برای نقش‌آفرینی فعال‌تر ترجیح داده شده‌اند.

وزیر خارجه عمان تا آخرین لحظه برای جلوگیری از جنگ تلاش کرد/ مسقط حامی پایان جنگ بود، نه طرف هیچ‌یک از طرفین

*** پیش از آغاز جنگ و در جریان مذاکرات ایران و آمریکا، وزیر خارجه عمان تا آستانه انتقاد از تیم مذاکره‌کننده آمریکایی نیز پیش رفت و هم‌زمان، در شرایطی که آمریکا در آستانه تصمیم‌گیری برای جنگ قرار داشت، تأکید کرد که مذاکرات پیشرفت زیادی داشته و ثمربخش بوده است. آیا می‌توان گفت مسقط در این مذاکرات و جنگ از مواضع تهران حمایت کرده است؟

ذهنیتی که ایجاد می‌شود آن است که وقتی عمان برای پایان جنگ تلاش می‌کند و حتی در آستانه وقوع جنگ، وزیر خارجه این کشور برای جلوگیری از تشدید بحران به واشنگتن سفر می‌کند، به‌نوعی در مسیر خواسته‌های ایران برای جلوگیری از جنگ حرکت کرده استمی‌توان گفت که عمان بیش از هر چیز تلاش داشت منطقه را از وقوع جنگ نجات دهد. اگر این مسئله به‌نوعی کمک به ایران تلقی شود، می‌توان از این زاویه گفت که رفتار عمان در عمل به سود ایران نیز بوده است؛ زیرا در آن مقطع، حملات گسترده‌ای در جریان بود، برخی مواضع ایران هدف قرار می‌گرفت، غیرنظامیان کشته می‌شدند و مقامات ایرانی نیز هدف ترور قرار می‌گرفتند. طبیعی است که چنین شرایطی مورد پذیرش عمان نبود.

از این منظر می‌توان گفت عمان تا حدی در جایگاه حامی ایران تلقی می‌شد، اما نه به این معنا که به‌عنوان یک دولت تصمیم گرفته باشد از مواضع ایران حمایت کند. عمان همواره تلاش کرده است چنین برداشتی شکل نگیرد؛ زیرا این مسئله می‌تواند به نقش میانجیگرانه این کشور آسیب وارد کند و اعتبار آن را در این جایگاه خدشه‌دار سازد.

با این حال، ذهنیتی که ایجاد می‌شود آن است که وقتی عمان برای پایان جنگ تلاش می‌کند و حتی در آستانه وقوع جنگ، وزیر خارجه این کشور برای جلوگیری از تشدید بحران به واشنگتن سفر می‌کند، به‌نوعی در مسیر خواسته‌های ایران برای جلوگیری از جنگ حرکت کرده است. از این زاویه می‌توان گفت عمان تا حدودی به مواضع ایران نزدیک بوده، اما همواره کوشیده بی‌طرفی خود را حفظ و اثبات کند.

عمان منفعل نیست؛ در انتظار فرصت مناسب برای ورود دوباره است

*** در حال حاضر نقش عمان در میانجیگری میان ایران و آمریکا را منفعلانه ارزیابی می‌کنید یا اینکه این کشور به این جمع‌بندی رسیده که فعلاً امکان اثرگذاری وجود ندارد؟

من این وضعیت را منفعلانه نمی‌دانم. برداشت من این است که عمانی‌ها مترصد شرایط هستند تا هر زمان که لازم باشد، دوباره نقش‌آفرینی کنند و به روند کاهش تنش کمک برسانند. در واقع، آن‌ها در حال حاضر بیشتر در موقعیت نظاره‌گری قرار دارند تا ببینند تحولات به چه سمتی پیش می‌رود.

عمان انگیزه ویژه‌ای برای کنار کشیدن نداشته است و اساساً منفعت مستقیمی نیز از کنار رفتن از این پرونده به دست نمی‌آورد. اما زمانی که مشاهده کرد آمریکا در حال استفاده از ظرفیت کشورهایی مانند پاکستان برای پیشبرد برخی ابتکارات است، طبیعی بود که تا حدی از مرکز تحولات فاصله بگیرد.

با این وجود، اگر فرصتی برای کمک و ایفای نقش مؤثر فراهم شود، عمان همچنان آمادگی ورود به روند میانجیگری را خواهد داشت. قطر نیز تا حدی چنین وضعیتی دارد؛ یعنی اگر امکان اثرگذاری وجود داشته باشد، وارد عمل می‌شود و اگر چنین ظرفیتی فراهم نباشد، چندان اصراری بر حضور فعال نشان نمی‌دهد. بنابراین، به نظر می‌رسد عمان نه از پرونده کنار گذاشته شده و نه از آن کناره‌گیری کرده است؛ بلکه فعلاً در انتظار فراهم شدن شرایط مناسب برای ایفای نقش مجدد قرار دارد.

۲۱۹/۴۲

منبع: khabaronline-2226624

خبرآنلاین- نیلوفر مولایی: همیشه همین بوده است؛ بسیاری از معادلات مجلس از مسیر لابی می‌گذرد و در این میدان، حرف کسی به کرسی می‌نشیند که قدرت لابی بیشتری داشته باشد و در لابی‌گری پررنگ‌تر ظاهر شود. مجلس دوازدهم از همان مجلس‌هایی است که اکثریت فراکسیون‌های سیاسی را در اختیار ندارد، از همین رو، بازیگردانی‌های لیدرهای فراکسیون‌های سیاسی در درون مجلس، در بزنگاه‌ها بیشتر احساس می‌شود. به بیان دیگر، از مجلس اول تا امروز، در هر دوره‌ای افرادی بودند که به لابی‌من‌های مجلس معروف شدند؛ همان افرادی که گاهی به دلیل سوابق حضورشان در پارلمان، گاهی به خاطر فعالیت‌های سیاسی یا شأن و منزلت حزبی، یک سر و گردن بالاتر از دیگران بوده و قدرت تأثیرگذاری بیشتری بر تصمیمات درون پارلمان دارند.

همین چند خط کافی است تا سربگردانیم و نگاهمان را متوجه حمیدرضا حاجی‌بابایی، غلامرضا تاجگردون، علاءالدین بروجردی، مرتضی آقاتهرانی و حتی علی نیکزاد کنیم. افرادی که از آغاز مجلس دوازدهم، از صحنه‌گردانان اصلی صحن بودند و فارغ از برخی هیاهوها، کارهای سیاسی و خواست خود را پیش ببرند. هرچند که نام مسعود پزشکیان و غلامرضا نوری‌قزلجه از چهره‌های مهم مجلس دوازدهم در این لیست خالی است؛ چهره‌هایی که با برگزاری انتخابات زودهنگام ریاست‌جمهوری، مسافر پاستور شدند و صندلی آنان در خانه ملت همچنان خالی است. اما عملکرد کدام‌یک در این دو سال قابل قبول بوده است؟ کدام‌یک توانسته هوشمندانه‌تر معادلات درون پارلمانی را در بزنگاه‌ها به نفع جریان سیاسی خود تغییر دهد؟ کدام‌یک توانسته‌اند خاطرات لابی‌من‌هایی از جنس محمدرضا باهنر یا حسن روحانی را در پارلمان زنده کنند؟

از همکاری با ناطق نوری و بهزاد نبوی تا نایب رئیسی قالیباف

هرچند که حمیدرضا حاجی‌بابایی را بیشتر با عنوان وزیر آموزش و پرورش دولت محمود احمدی‌نژاد می‌شناسند، اما او بیش از آنکه وزیر باشد، نماینده مجلس بود و وقتی وارد مجلس دوازدهم شد که ۲۴ سال سابقه نمایندگی مجلس داشت. او هم دوران ریاست علی‌اکبر ناطق‌نوری را تجربه کرده و هم بازی تشکیلاتی اصلاح‌طلب‌های مجلس ششم با لیدری‌هایی چون محمدرضا خاتمی، بهزاد نبوی و ... را از نزدیک لمس کرده است. او به‌خوبی معادلات مجلس و لابی‌های آن را می‌شناسد؛ به همین دلیل، از همان اول می‌دانست وقتی فراکسیون اکثریت انقلاب در مجلس تشکیل نشده است، چطور باید وارد معادلات شود و وضعیت را به نفع خود تمام کرده و کرسی نایب‌رئیسی مجلس را به نام خود کند؛ آن هم در شرایطی که پیش‌بینی می‌شد به سبب معاملات انتخاباتی، این جایگاه به کسی از چهره‌های تندرو یا حداقل مستقل مجلس برسد.

او که اکنون یکی از چهره‌های نزدیک به رئیس مجلس به حساب می‌آید، در طول این دو سال توانست در کنار علی نیکزاد، رهبری اصولگرایان میانه یا شورای ائتلاف را به دست بگیرد. همچنین با نگاهی به ۲ انتخابات هیأت‌رئیسه مجلس می‌توان دریافت که حاجی‌بابایی، با توجه به تجربه و نوع لابی‌کردن‌ها، توانسته جایگاه و تعداد قابل‌توجهی از کرسی‌های انتخابات هیأت‌رئیسه را به اصولگرایان اختصاص بدهد.

تاجگردون لابی‌من مستقلین

غلامرضا تاجگردون یکی دیگر از همان چهره‌هایی است که به واسطه حضورش در چند دوره مجلس، تسلط بر حوزه‌های بودجه‌ای و اقتصادی و ... به یکی از همان لابی‌من‌ها یا سلبریتی‌های مجلسی تبدیل شده است. اگرچه روزهای نخستین شکل‌گیری مجلس دوازدهم، روزهای پرچالشی برای تاجگردون بود و صحن مجلس‌ها به دعوا و کتک‌کاری هم کشیده شد، اما او توانست خود را از مهلکه رد اعتبارنامه‌اش از سوی مخالفانش نجات دهد و خاطره تلخ مجلس یازدهم تکرار نشد. با این حال، سابقه او در مجلس و کمک‌های انتخاباتی‌اش به پزشکیان، این انتظارات را ایجاد کرده بود که احتمالا رئیس فراکسیون مستقلین خواهد شد. اما چرا او، ریاست این فراکسیون را به بروجردی واگذار کرد؟

تاجگردون را بیشتر در مجلس به عنوان مرد پشت‌پرده می‌شناسند و احتمالا مستقلین ترجیح دادند که از نقش او و لابی‌گری‌هایش در پشت‌پرده استفاده کنند تا تأثیرگذاری بیشتری در تصمیمات مجلس داشته باشند؛ به‌خصوص که تاجگردون به مرد شماره یک کمیسیون برنامه و بودجه هم معروف است و می‌تواند نقش مهمی در دخل و خرج مهم‌ترین منابع مالی دولت یا استیضاح‌ها و طرح سؤال از وزرا داشته باشد.

علاءالدین بروجردی و یک ریاست عجیب

زمانی که خبر ریاست علاءالدین بروجردی بر فراکسیون مستقلین منتشر شد، اولین سوالی که ذهن‌ها را مشغول خود کرد، این بود که چرا یک نفر با سابقه اصولگرایی باید ریاست یک فراکسیون مستقل را به دست بگیرد. خبری که برخی نمایندگان نزدیک به این فراکسیون اظهار بی‌اطلاعی کردند، اما مهرداد لاهوتی، از نمایندگان اعتدالی مجلس، معتدل بودن علاءالدین بروجردی را یکی از دلایل انتخاب او به عنوان رئیس فراکسیون مستقلین دانسته و به خبرآنلاین گفته بود: «در حال حاضر، طیف مستقلین مجلس در اکثریت هستند و اگر بخواهند منسجم‌تر باشند، می‌توانند دو سوم مجلس را به خود اختصاص بدهند.»

علاءالدین بروجردی همانند حاجی‌بابایی، یکی دیگر از رکوردداران حضور در خانه ملت است و تجربه همکاری از بهزاد نبوی گرفته تا محمدرضا باهنر را در کارنامه دارد. چنانچه او برای پنج دوره، یعنی از مجلس ششم تا مجلس دهم، نماینده حوزه انتخابیه بروجرد در بهارستان بود و به مدت بیست سال، رکورددار نمایندگان استان لرستان در مجلس است. از دیگر رکوردهای بروجردی، ۱۴ سال سکانداری کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس بوده و به سبب نزدیکی‌اش با علی لاریجانی، سیاست‌ورزی در بهارستان را به‌خوبی آموخته است. از همین رو، به نظر می‌رسید که در کنار تاجگردون، زوج خوبی برای هدایت چهره‌های مستقلین و اصلاح‌طلب مجلس باشند. 

اگرچه هنوز تا پایان عمر مجلس دوازدهم، دو سال دیگر باقی مانده است، اما در طی این دو سال گذشته، بروجردی نمایشی برای نشان دادن قدرت پارلمانی‌اش نداشته است. او علی‌رغم عدم توانایی برای انسجام این فراکسیون در حمایت از دولت پزشکیان، نتوانسته یک جایگاه را در هیأت‌رئیسه مجلس به اعضای فراکسیونش اختصاص بدهد و شاید این اتفاق، از ضعف او در ورود به بازی لابی‌من‌ها باشد.

نیکزاد و تکیه بر جایگاه نایب رئیسی

وجه اشتراک او و محمود احمدی‌نژاد را می‌توان سکانداری هر دویشان بر استانداری اردبیل دانست. مردی که روزگاری به عنوان وزیر احمدی‌نژاد شناخته می‌شد، اما بعد از انتخابات ریاست‌جمهوری ۹۶، همانند دیگر وزرای دولت بهار از معجزه هزاره سوم عبور کرد و در گفت‌وگویی با باشگاه خبرنگاران جوان در سال ۹۷، از عدم ارتباطش با احمدی‌نژاد خبر داد. با این حال، خط‌ و مشی سیاسی‌ علی نیکزاد از همان ابتدا مشخص بود و از همان روزهایی که پا به خانه ملت گذاشت، تبدیل به یک وزنه مهم در میان لیدرهای بهارستان شد و توانست کرسی نایب‌اولی ریاست مجلس را بعد از امیرحسین قاضی‌زاده به نام خود کند؛ کرسی‌ای که روزگاری مسعود پزشکیان، محمدحسن ابوترابی‌فرد، مهدی کروبی و حسن روحانی بر آن تکیه زده بودند.

تحرکات نیکزاد در مجلس نشان می‌دهد که او توانسته در طی مدت زمانی که ردای نمایندگی را بر تن کرده، هم اصولگرایان نزدیک به رئیس مجلس و هم برخی از چهره‌های مستقل را در کنار حاجی‌بابایی زیر چتر خود قرار بدهد و در بزنگاه‌های مهم انتخاباتی و حتی بودجه‌بندی مجلس، رأی نمایندگان را به سبد چهره‌های نزدیک به خودشان بیندازند. نیکزاد در سال ۱۴۰۰، ریاست ستاد انتخاباتی ابراهیم رئیسی را بر عهده داشت و در جریان برگزاری انتخابات ریاست‌جمهوری چهاردهم، ریاست ستاد انتخاباتی قالیباف را بر عهده گرفت؛ اقدامی انتقادبرانگیز در انتخاباتی که قالیباف ریاست مجلس را برعهده داشت و نیکزاد نایب‌رئیسی اول را.

مورد عجیب آقاتهرانی

مرتضی آقاتهرانی، استاد اخلاق دولت محمود احمدی‌نژاد، چند سالی است که دوباره بر کرسی نمایندگی تکیه زده است؛ البته این حضور شباهتی به ادوار گذشته آقاتهرانی ندارد. در واقع، به نظر می‌رسد او تصمیم گرفته که به جای اظهارنظرهای پرحرارت، در سکوت و به صورت چراغ خاموش، لیدری جریان تندرو مجلس را به دست بگیرد. هرچند که او در جریان برکناری محمدجواد ظریف از دولت، مخالفت با اجرای قانون عفاف و حجاب و برداشته شدن فیلترینگ، مصاحبه‌های تند و تیزی در رسانه‌ها داشت، اما مدتی است که در سکوت به سر می‌برد و نطق خاصی از او در فضای رسانه‌ای منتشر نشده است.

گرچه او در انتخابات اجلاسیه سوم مجلس یازدهم، رو در روی قالیباف قرار گرفت، اما فقط توانست ۵۳ رأی را از آن خود کند و دیگر برای انتخابات‌های هیأت‌رئیسه کاندیدا نشد. هرچند که برخی‌ها به سبب سکوتش در مجلس و واگذاری دبیرکلی جبهه پایداری به صادق محصولی، این برداشت را داشتند که او دیگر آن ضریب نفوذ را در میان اعضای این جبهه ندارد، اما عملکرد تندروها، به‌خصوص در مجلس، نشان می‌دهد که آقاتهرانی در سکوت، تمامی جریان‌های تند مجلس، اعم از امنا، شریان و پایداری را رهبری کرده و مخالفت‌ها با تصمیمات دولت و حملات به قالیباف با تصمیم و هم‌فکری او انجام می‌شود.

29215

منبع: khabaronline-2222957

سپهر ستاری؛ تیم ملی ایران که این روزها اردوی آماده‌سازی خود برای حضور در جام جهانی را در ترکیه برپا کرده، امروز (جمعه) از ساعت ۱۹:۰۰ در یک دیدار تدارکاتی به مصاف گامبیا می‌رود. شاگردان امیر قلعه‌نویی که با توجه به تعطیلی دیدارهای لیگ برتر ایران به‌دلیل جنگ از مدت‌ها قبل در اردو به‌سر می‌برند، پس از ۳ بازی درون‌تیمی در تهران و یک بازی در ترکیه، حالا این فرصت را دارند تا مقابل یک حریف خارجی محک بخورند.

تیم ۱۱۶ جهان مقابل شاگردان قلعه‌نویی

گامبیا در شرایطی مقابل شاگردان امیر قلعه‌نویی قرار می‌گیرد که در آخرین رده‌بندی فیفا در جایگاه ۱۱۶ جهان قرار دارند و بین تیم‌های آفریقایی هم سی‌ام هستند. حریف امروز تیم ملی در تاریخ خود هرگز موفق به صعود به جام جهانی نشده و آخرین‌ حضورش در یک تورنمنت معتبر به جام ملت‌های آفریقا ۲۰۲۳ برمی‌گردد. جایی که با ۳ شکست مقابل سنگال، کامرون و گینه از مرحله گروهی کنار رفت و در کنار بیسائو یکی از ۲ تیم بدون امتیاز تورنمنت بود.

این تیم آفریقایی در مقدماتی جام جهانی ۲۰۲۶ هم با ساحل‌عاج، گابن، کنیا، بوروندی و سیشل همگروه بود و با کسب ۱۳ امتیاز و قرار گرفتن در رده سوم از رقابت برای صعود کنار رفت. گامبیا در ۵ بازی اخیر خود عملکرد بدی نداشته و موفق به کسب ۳ پیروزی مقابل کنیا، بوروندی و سیشل شده و به سنگال و گابن هم باخته است. برد ۷ بر صفر مقابل سیشل که در رده 204 رده‌بندی فیفا قرار دارد هم از نتایج جالب این تیم محسوب می‌شود.

سرمربی ایرلندی روی نیمکت گامبیا

هدایت حریف امروز تیم ملی ایران برعهده جاناتان مک‌کینستری ایرلندی است. این سرمربی ۴۰ ساله پس از هدایت سیرالئون، رواندا و اوگاندا از سال ۲۰۲۴ روی نیمکت گامبیا نشسته و طی ۱۷ بازی به ۶ برد، ۵ تساوی ۶ باخت دست پیدا کرده و تیمش آمار ۳۵ گل زده و ۲۵ گل خورده را دارد. او همچنین با تیم باشگاهی گورماهیا توانسته قهرمان لیگ کنیا شود!

ستاره برایتون در ترکیب رقیب امروز ایران

مهم‌ترین بازیکن ترکیب فعلی گامبیا، وینگر ۲۱ ساله برایتون است که در سایت ترنسفرمارکت هم ۴۰ میلیون یورو ارزش‌گذاری شده و یکی از ستاره‌های فوتبال آفریقا محسوب می‌شود. مینته در فصل گذشته طی ۳۴ بازی در لیگ برتر انگلیس آمار ۳ گل و ۴ پاس گل را ثبت کرد و یکی از بازیکنان موثر تیمش بود. او سابقه بازی برای فاینورد هلند و اودنسه دانمارک را هم در کارنامه دارد و در ۲۰ بازی ملی ۷ گل به ثمر رسانده است.

دیگر مهره کلیدی گامبیا، عمر کولی، کاپیتان و رکورددار بازی ملی این کشور با ۶۲ بازی است. او که سابقه حضور در خنک بلژیک، سمپدرویا ایتالیا، بشیکتاش ترکیه و پائوک سالونیکی یونان را دارد، فصل گذشته را در ترکیب تیم دیریه در سطح دوم عربستان سپری کرد. 

موسی بارو، مهاجم ۲۷ ساله التعاون هم یکی دیگر از بازیکنان مهم گامبیا محسوب می‌شود که با ۱۴ گل زده، بهترین گلزن ملی این کشور است ولی جایی در لیست جدید کشورش ندارد. ابو آدامز (پورتسموث)، یسپر سیسای (آنتالیا اسپور)، جوزف سیسای (امپولی)، عبدولی سیسای (سن‌پائولی)، علی فادرا (ساسولو) و علی سو (ریزه‌اسپور) هم از دیگر مهره‌های مهم ترکیب گامبیا محسوب می‌شوند.

آماده‌سازی با گامبیا، مالی و احتمالا پورتوریکو!

تیم ملی ایران به جز دیدار امروز مقابل گامبیا، یک بازی تدارکاتی دیگر هم مقابل مالی خواهد داشت و سپس راهی کشور مکزیک خواهد شد. فدراسیون فوتبال در تلاش است تا در مکزیک هم یک بازی تدارکاتی مقابل پورتوریکو برگزار کند که البته هنوز قطعی نشده است.

آماده‌سازی تیم ملی برای حضور در جام جهانی با انتقادات زیادی همراه شده و فدراسیون فوتبال نتوانسته بازی‌های مناسبی فراهم کند. بخشی از این موضوع البته به جنگ و مسائل سیاسی برمی‌گردد ولی حتی پیش از جنگ هم به جز دیدار احتمالی با اسپانیا که آن هم قطعی نشده بود، برنامه ویژه‌ای برای آماده‌سازی تیم ملی دیده نمی‌شد. ایران در فیفادی‌های قبلی خود مقابل تیم‌هایی چون روسیه، تانزانیا، کیپ‌ورد و ازبکستان قرار گرفته بود و بدون تقابل با یک تیم اروپایی باید راهی جام جهانی شود.

نیوزیلند، نخستین حریف ایران در جام جهانی تا این لحظه ۲ بازی تدارکاتی با هاییتی و انگلیس را برنامه‌ریزی کرده و مصر هم پس از بازی دیشب با روسیه، قرار است هفته آینده به مصاف برزیل برود. بلژیک هم ۲ بازی تدارکاتی با کرواسی و تونس را در پیش خواهد داشت.

ششمین تقابل قلعه‌نویی با حریفان آفریقایی

گامبیا ششمین حریف آفریقایی ایران در مقطع دوم حضور امیر قلعه‌نویی روی نیمکت تیم ملی محسوب می‌شود. تیم ملی با هدایت قلعه‌نویی موفق به شکست کنیا، آنگولا و تانزانیا شده، مقابل کیپ‌ورد به تساوی رسیده و دیدار با نیجریه را هم واگذار کرده است.

هر ۳ برد ایران مقابل حریفان آفریقایی با هدایت قلعه‌نویی در جدال با تیم‌هایی به‌دست آمده که جایی در بین ۱۵ تیم برتر آفریقا در رده‌بندی فیفا ندارند. از طرفی تیم مقابل نیجریه که تیم سوم آفریقا و بیست‌وششم جهان است شکست خورد و در دیدار با کیپ‌ورد که تیم سیزدهم آفریقا و شصت‌ونهم جهان است به تساوی رسید که البته در ضربات پنالتی پیروز شد.

۲۵۸ ۲۵۸

منبع: khabaronline-2225403

ریحانه اسکندری: بررسی تحولات گیشه سینمای ایران در هفته منتهی به ۶ خرداد ۱۴۰۵، یکی از پویاترین و در عین حال پیچیده‌ترین دوره‌های اقتصادی و فرهنگی سینما را در سال‌های اخیر آشکار می‌سازد.

سینمای ایران که در ماه‌های نخست سال تحت تأثیر مستقیم التهابات ناشی از جنگ رمضان، ریزش مخاطبان و بحران‌های اقتصادی قرار گرفته بود، در هفته گذشته به واسطه مداخله سیاست‌گذاری‌های نوین حمایتی، با شوک صعودی قابل‌توجهی مواجه شد. گیشه سینماهای کشور با ثبت فروشی بالغ بر ۲۰ میلیارد و ۲۱۰ میلیون تومان در بازه زمانی چهارشنبه ۲۹ اردیبهشت تا چهارشنبه ۶ خرداد ۱۴۰۵، افزایش چشمگیری را نسبت به بازه‌های پیشین تجربه کرد که این امر نشان‌دهنده احیای تدریجی انگیزه مصرف فرهنگی در میان شهروندان است.

این گزارش با اتکا به آخرین داده‌های آماری استخراج‌شده از سامانه مدیریت فروش و اکران سینمای ایران (سمفا)، به واکاوی  متغیرهای کلان حاکم بر بازار اکران، تحلیل  وضعیت آثار روی پرده، تأثیرات ساختاری طرح بلیت شناور و مقایسه تطبیقی رفتار مخاطبان می‌پردازد.

مابعد بحران: اتمسفر کلان اقتصادی و روانی حاکم بر سالن‌های سینما

برای درک رفتار مخاطبان سینما در هفته نخست خرداد ۱۴۰۵، ابتدا باید متغیرهای کلان بیرونی که به عنوان محرک‌های روان‌شناختی و اقتصادی عمل می‌کنند، بازخوانی کرد. در این بازه زمانی، بازارهای مالی کشور نوسانات کم‌سابقه‌ای را پشت سر گذاشتند؛ به طوری که قیمت هر گرم طلای ۱۸ عیار در مرز کانال ۱۹ میلیون تومانی نوسان می‌کرد و نرخ دلار در بازار آزاد در کانال ۱۷۸ هزار تومانی تثبیت شده بود. این تورم فزاینده، به طور طبیعی سبد هزینه‌های غیرضروری خانوار را تحت فشار شدید قرار داد و سینما به عنوان یکی از نخستین اقلام قابل حذف از سبد فرهنگی خانواده‌های طبقه متوسط مطرح شد.
علاوه بر فشارهای معیشتی، اتمسفر روانی جامعه همچنان متأثر از پیامدهای جنگ رمضان و تهدیدات امنیتی متعاقب آن بود. شرایط بحرانی اینترنت بین‌الملل، قطعی‌های مکرر و چالش‌های قانونی پیرامون بازگشایی پورت‌های جهانی، فرآیند بازاریابی و بلیت‌فروشی آنلاین سینماها را با اختلالات فنی مواجه ساخت. با این حال، همان‌گونه که شواهد تاریخی نشان می‌دهند، سینما در دوران پسابحران اغلب به عنوان یک سازوکار دفاعی و پناهگاهی روانی برای فرار موقت از فشارهای روزمره عمل می‌کند.
مخاطب خسته از اخبار جنگ و تورم، در هفته منتهی به ۶ خرداد تمایلی جدی برای بازگشت به سالن‌های تاریک نمایش نشان داد. این بازگشت تماشاگران با اجرای سیاست‌های تشویقی شورای صنفی نمایش از جمله طرح دو روزه شدن بلیت‌های نیم‌بها همزمان شد که توانست ریزش شدید مخاطبان در فروردین و اوایل اردیبهشت را مهار کند و شیب منحنی استقبال را صعودی سازد.

تحلیل آمارهای سمفا در هفته منتهی به ۶ خرداد ۱۴۰۵
طبق آمارهای رسمی ثبت‌شده در سامانه سمفا تا ساعت ۹ صبح روز چهارشنبه ۶ خرداد ۱۴۰۵، گیشه سینماهای ایران توانست پویایی اقتصادی خود را به رخ بکشد. در جدول زیر، نمایی کلی از شاخص‌های اصلی عملکرد بازار اکران در هفته گذشته ارائه شده است:
 

این جهش مالی ۲ میلیارد تومانی در فروش هفتگی، نشان‌دهنده کارآمدی سیاست‌های توزیع بهینه سانس و کشش تقاضا در پاسخ به ورود فیلم‌های جنجالی است. تحلیل داده‌ها اثبات می‌کند که گیشه ایران به شدت "خبرمحور" و "رویدادمحور" است؛ به این معنا که جریان‌های فرامتنی و حواشی رسانه‌ای شبکه‌های اجتماعی، نقشی به مراتب پررنگ‌تر از نقدهای فنی منتقدان در ترغیب توده‌های مردم به خرید بلیت ایفا می‌کنند.

کالبدشکافی  هشت اثر در حال اکران: از تلاقی شب‌های تهران تا سایه بلند جنگ معاصر

سهم بازار در هفته گذشته به شدت نامتوازن توزیع شد؛ به طوری که دو اثر صدرنشین گیشه یعنی «تهران کنارت» و «آنتیک» بیش از ۷۵ درصد از کل درآمدهای سینمای ایران را به خود اختصاص دادند و شش فیلم دیگر در رقابتی حاشیه‌ای برای بقا دست‌وپا زدند. در ادامه، عملکرد و ساختار محتوایی هر یک از این هشت اثر بررسی می‌شود.

تهران کنارت: تبلور سرمایه اجتماعی در بستر التهاب‌های رسانه‌ای

فیلم سینمایی «تهران کنارت» به کارگردانی علی بهراد و تهیه‌کنندگی مجید کریمی، با فروش ۶۰ هزار و ۴۴۴ بلیت در هفته گذشته و درآمد هفتگی ۸ میلیارد و ۸۹۱ میلیون تومانی، صدر جدول فروش هفتگی را فتح کرد و مجموع فروش خود را به ۱۲ میلیارد و ۴۴۱ میلیون تومان رساند.

علی بهراد که پیش از این با فیلم سینمایی «تصور» در هفته منتقدان جشنواره بین‌المللی کن حضور یافته بود، در دومین ساخته خود مسیری پرفرازونشیب را تجربه کرد. مراحل فنی فیلم سه سال پیش به پایان رسیده بود، اما ممیزی‌های  سازمان سینمایی مانع از اکران داخلی آن شده بود؛ تا جایی که فیلم شانس حضور در رویدادهای بین‌المللی همچون جشنواره توکیو را از دست داد و در نهایت پس از اخذ مجوزهای مشروط، به پرده سینماهای کشور رسید.
داستان فیلم با بازگشت کاراکتری به نام «لی‌لی» (با بازی آناهیتا افشار) به ایران برای شرکت در عروسی دوستش آغاز می‌شود. رویارویی مجدد او با «پاشا» (با بازی علی شادمان) خاطرات گذشته و زخم‌های عاطفی التیام‌نیافته آن‌ها را زنده می‌کند. ساختار بصری فیلم با تکیه بر نماهای بیرونی در نیمه‌شب‌های تهران، تنهایی مفرط، دلتنگی و فواصل نامرئی میان آدم‌ها را در بستر شلوغ کلان‌شهر پایتخت تصویر می‌کند.
با این حال، پیروزی تجاری فیلم در هفته گذشته بیش از آنکه حاصل فرمول‌های دراماتیک باشد، واکنشی مستقیم به حواشی نظارتی پیرامون آن بود. انتقادات شدید برخی محافل رسانه‌ای به وجود صحنه‌هایی از آوازخوانی زن در فیلم، منجر به توقف موقت بلیت‌فروشی آن در روزهای آغازین خردادماه به منظور اصلاح و ممیزی مجدد شد. این شبهه که فیلم ممکن است به سرعت از پرده پایین کشیده شود، تقاضای انباشته مخاطبان را تحریک کرد و هجوم گسترده تماشاگران برای دیدن نسخه اصلاح‌شده، جهشی استثنایی در فروش فیلم ایجاد کرد.

آنتیک: فرمول‌های کمدی تجاری در مواجهه با اشباع مخاطب

فیلم سینمایی «آنتیک» به کارگردانی هادی نائیجی و تهیه‌کنندگی محمود بابایی، با فروش ۴۹ هزار و ۳۱۹ بلیت و درآمد هفتگی ۶ میلیارد و ۴۰۶ میلیون تومانی در رتبه دوم ایستاد. اگرچه «آنتیک» با مجموع فروش خیره‌کننده ۳۷ میلیارد و ۳۵۵ میلیون تومانی، همچنان پرفروش‌ترین اثر کل اکران بهار ۱۴۰۵ به شمار می‌رود، اما از دست دادن جایگاه نخست گیشه هفتگی نشان می‌دهد که تکیه انحصاری بر فرمول‌های کمدی تجاری در درازمدت با چالش روبه‌رو خواهد شد.
نائیجی که پیش از این با ساخت آثار جدی و مذهبی همچون «حق سکوت» شناخته می‌شد، در «آنتیک» چرخشی کامل به سمت سینمای بدنه داشته است. داستان فیلم در روزهای پس از انقلاب ۵۷ می‌گذرد؛ جایی که کاسبی دو عتیقه‌فروش سنتی به نام‌های «ابی» (پژمان جمشیدی) و «ولی» (بیژن بنفشه‌خواه) به بن‌بست خورده است، اما افتادن گذر آن‌ها به یک امامزاده پر از پول، ایده تأسیس یک امامزاده قلابی را در ذهنشان بارور می‌سازد که موقعیت‌های طنزآمیز متعددی را در تقابل با باورهای عامیانه خلق می‌کند.
بازی  زوج جمشیدی-بنفشه‌خواه و حضور بازیگران مکملی چون ستاره پسیانی و غلامرضا نیکخواه، ساختار تجاری فیلم را تضمین کرده است. تحلیل گیشه نشان می‌دهد «آنتیک» در غیاب کمدی‌های رقیب، نقش سوپاپ اطمینان مالی سینماها را در دوران رکود پساجنگ بازی کرده است.

تاکسیدرمی: فانتزی هجوآمیز تاریخ در کشاکش لحن‌های ناهمگن

فیلم سینمایی «تاکسیدرمی» به کارگردانی محمد پایدار و تهیه‌کنندگی محمدجواد موحد (محصول مشترک باشگاه فیلم سوره)، با فروش ۱۶ هزار و ۶۰۶ بلیت، به فروش هفتگی ۱ میلیارد و ۹۷۱ هزار تومانی دست یافت و جایگاه سوم خود را تثبیت کرد. این فیلم در مجموع اکران خود توانسته است ۹ میلیارد و ۳۰ میلیون تومان فروش را به ثبت برساند.
فیلمنامه «تاکسیدرمی» سوژه‌ای تاریخی و نامتعارف را دستمایه کار خود قرار داده است: داستان سفر عبدالرضا پهلوی، برادر ناتنی محمدرضا شاه در سال ۱۳۵۷ به جنگل‌های شمال برای شکار گوزن زرد ایرانی، که با حضور دو مأمور امنیتی موساد برای انتقال پنهانی این حیوان به اسرائیل پیوند می‌خورد. مجید صالحی و علیرضا مسعودی بازیگران اصلی این اثر کمدی-سیاسی هستند.
منتقدان بر این باورند که فیلم با وجود جسارت در انتخاب لحن هجوآمیز و دوری از شوخی‌های سطحی، از ناپایداری لحن رنج می‌برد؛ تغییر مکرر فضا میان فانتزی مطلق و واقع‌گرایی تاریخی، انسجام دراماتیک اثر را مخدوش کرده و مانع از همراهی همه‌جانبه تماشاگران عام با پیشرفت داستان شده است.

سفر به لیمونیا: پاسخ فانتزی به عطش خانواده‌ها در فصل پایان امتحانات

رتبه چهارم گیشه هفتگی به فیلم فانتزی «سفر به لیمونیا» به کارگردانی کمال مقدم اختصاص دارد که با جذب ۱۷ هزار و ۶۶ مخاطب، توانست ۱ میلیارد و ۹۴۴ میلیون تومان فروش هفتگی داشته باشد و مجموع گیشه خود را به ۲ میلیارد و ۸۶۹ میلیون تومان برساند.
این فیلم فانتزی کودک و نوجوان، با حضور بهاره رهنما، ابراهیم شفیعی و محمدرضا شیرخانلو، روایتی پر رمز و راز از دنیای غول‌های شیطون و لیمویی را به تصویر می‌کشد که با باز شدن یک چمدان جادویی، زندگی کودکان را دگرگون می‌کنند.
موفقیت نسبی این اثر در جابه‌جایی جایگاه خود با فیلم‌های بزرگسال، نشان‌دهنده نیاز جدی سینمای ایران به تنوع ژانر است. با پایان یافتن تدریجی فصل امتحانات مدارس و دانشگاه‌ها، سبد مصرف خانواده‌ها به سمت آثار شاد و فانتزی گرایش پیدا کرده است و «سفر به لیمونیا» توانسته از این خلأ اکران نهایت استفاده را ببرد.

نیم‌شب: سینمای ژئوپلیتیک و مواجهه مخاطبان پس از تروما

فیلم سینمایی «نیم‌شب» ساخته محمدحسین مهدویان و تهیه‌کنندگی حبیب والی‌نژاد، در هفته گذشته ۷ هزار و ۹۴۱ بلیت فروخت و با کسب ۸۳۳ میلیون و ۷۰۶ هزار تومان فروش، مجموع درآمد خود را به ۸ میلیارد و ۳۵۱ میلیون تومان رساند.
والی‌نژاد و مهدویان در این اثر استراتژیک، دوربین خود را به سمت وقایع ملتهب تجاوز نظامی رژیم صهیونیستی به ایران در تابستان سال گذشته برده‌اند. افول فروش هفتگی «نیم‌شب» و سقوط آن به رتبه‌های پایین‌تر نشان‌دهنده پدیده جامعه‌شناختی "اشباع روانی" است. تماشاگران که خود دوران دلهره‌آور جنگ ۱۲ روزه را زیسته‌اند، در شرایط فعلی ترجیح می‌دهند منابع مالی خود را صرف تماشای درام‌های شهری یا آثار فرار از واقعیت (کمدی) کنند تا بازخوانی مستقیم تروماهای جمعی بر روی پرده سینما.

بهشت تبهکاران: ناکامی درام‌های تاریخی گران‌قیمت در جذب نسل نوین

اثر  مسعود جعفری‌جوزانی با عنوان «بهشت تبهکاران»، با وجود بهره‌گیری از تکنیک‌های پیشرفته تولید و تیم بازیگران سرشناس از جمله امیرحسین آرمان، لادن مستوفی و رضا یزدانی، در هفته گذشته عملا با شکست تجاری کامل روبه‌رو شد. این فیلم تنها ۵۲۴ بلیت فروخت و درآمد ناچیز ۶۶ میلیون تومانی را ثبت کرد تا مجموع فروش آن در مرز ۱ میلیارد و ۱۱۶ میلیون تومان متوقف شود.
فیلم که داستان واقعی حسن جعفری، کارمند شرکت نفت ایران و انگلیس را در بستر حوادث ملی شدن صنعت نفت روایت می‌کند، به دلیل لحن روایی کلاسیک و ریتم کند، نتوانسته است با ذائقه پویای تماشاگران جوان امروزی ارتباط برقرار کند و نمونه‌ای از عدم انطباق سرمایه‌گذاری‌های سنگین تاریخی با نیازهای واقعی بازار سینماست.

خط نجات و قمارباز: انزوای ساختاری در قعر گیشه بهاری

در قعر جدول اکران هفتگی، دو فیلم «خط نجات» ساخته وحید موسائیان با فروش ۵۰ میلیون تومانی (۳۶۲ بلیت) و «قمارباز» ساخته محسن بهاری با فروش ۴۶ میلیون تومانی (۳۸۸ بلیت) قرار دارند که عملا از چرخه اقتصادی سینماها خارج شده‌اند.
«خط نجات» یک درام سیاسی در بستر حوادث دهه ۵۰ است که با وجود بازی امیر آقایی و مصطفی زمانی، به دلیل عدم برخورداری از اکران مناسب و تبلیغات موثر، در انزوا به سر می‌برد. در مقابل، «قمارباز» به عنوان یک اثر جاسوسی-معمایی سایبری که داستان حمله به سیستم بانکی کشور در بستر جنگ ۱۲ روزه را روایت می‌کند.

مهندسی نوین بازار اکران: بلیت شناور و موازنه قیمت در سبد فرهنگی

یکی از فاکتورهای ساختاری که بقای اقتصادی سینمای ایران را در بهار ۱۴۰۵ تضمین کرد، تصمیم شجاعانه شورای صنفی نمایش در خصوص "شناورسازی قیمت بلیت" و "افزایش روزهای نیم‌بها به دو روز در هفته" بود. این مصوبه که با مشارکت خانه سینما و نظارت سازمان سینمایی از ۱۶ اردیبهشت‌ماه به طور سراسری اجرایی شد، به منظور بهینه‌سازی توزیع تماشاگران طراحی شده است.

جزئیات سیستم بلیت شناور به شرح زیر است:
سانس‌های نیم‌بها (یکشنبه‌ها و سه‌شنبه‌ها): قیمت بلیت در سینماهای مدرن ۹۰ هزار تومان، سینماهای ممتاز ۶۰ هزار تومان و سینماهای درجه‌یک ۵۰ هزار تومان تعیین شده است.
روزهای پیک (پنجشنبه، جمعه و اعیاد رسمی): قیمت‌ها افزایش یافته و بلیت سینماهای مدرن به ۱۸۰ هزار تومان، ممتاز ۱۲۰ هزار تومان و درجه‌یک ۹۰ هزار تومان می‌رسد.
روزهای عادی (شنبه، دوشنبه و چهارشنبه): بلیت‌ها قبل از ساعت ۱۷ نیم‌بها بوده و پس از آن با قیمت شناور معمولی (مدرن ۱۵۰ هزار، ممتاز ۹۰ هزار و درجه‌یک ۷۰ هزار تومان) عرضه می‌شوند.

نحلیل رفتار تماشاگران پس از اجرای این طرح ثابت می‌کند که این مداخله ساختاری موفقیت‌آمیز بوده است. تا پیش از این، ترافیک تماشاگران به طور انحصاری بر روی روزهای سه‌شنبه متمرکز بود که منجر به ازدحام سالن‌ها در یک روز و خالی ماندن آن‌ها در سایر ایام هفته می‌شد. با تعریف روز یکشنبه به عنوان دومین روز نیم‌بها، جمعیت ۹۰ هزار نفری خریداران بلیت نیم‌بها میان این دو روز توزیع شده است؛ امری که به توزیع یکنواخت درآمد سینماداران و کاهش استهلاک سالن‌ها کمک شایانی کرده است.
از سوی دیگر، این فرمول هوشمندانه به قشر کم‌درآمد و دانشجویان اجازه می‌دهد تا همچنان با هزینه‌ای معقول در طول هفته به تماشای فیلم‌ها بنشینند و در عین حال، سینماداران با بلیت ۱۸۰ هزار تومانی آخر هفته، هزینه‌های جاری خود را در شرایط تورمی پوشش دهند.

افق پیش‌رو: ریل‌گذاری نوین سینمای ایران در آستانه اکران‌های تابستانی

تحلیل جامع گیشه سینمای ایران در هفته نخست خرداد ۱۴۰۵ نشان می‌دهد که فرضیه رکود مطلق سینماها قابل بازنگری است. با وجود بحران‌های بزرگ اقتصادی، نوسانات طلا و ارز و التهابات پساجنگ، گیشه نشان داد که در صورت اکران آثار متنوع و اعمال سیاست‌های حمایتی منعطف همچون بلیت شناور، مخاطب ایرانی همچنان خریدار جدی تصویر روی پرده است.
گشایش اکران در هفته‌های پیش‌رو با ثبت قرارداد فیلم‌های پرمخاطبی چون «زنده‌شور» ساخته کاظم دانشی (کارگردان علف‌زار) و «استخر» به کارگردانی سروش صحت، نویدبخش داغ‌تر شدن تنور گیشه در فصل تابستان است. سیاست‌گذاران سازمان سینمایی و شورای صنفی نمایش باید دریابند که ممیزی‌های سلیقه‌ای و ایجاد انسداد در مسیر اکران آثار اجتماعی، نه‌تنها مانع فروش آن‌ها نمی‌شود، بلکه با ایجاد اثر مارکتینگ معکوس، فروش آن‌ها را به طور غیرطبیعی افزایش می‌دهد.

راهکار تداوم رونق سینمای ملی، ریل‌گذاری اصولی برای اکران موازی کمدی‌های هجوآمیز باکیفیت، درام‌های دغدغه‌مند شهری و آثار فانتزی کودک در بستری از امنیت سرمایه و توزیع عادلانه سالن‌ها در سراسر کشور است.

۵۹۲۴۴

منبع: khabaronline-2225275

به گزارش خبرآنلاین، از ابتدای دهه ۹۰ بحران اقتصادی مهمان همیشگی ایران بوده است. با آغاز تحریم‌های شدید علیه ایران، به سرعت درآمدهای ارزی کاسته شد، به نحو محسوسی نرخ رشد اقتصادی کاهش یافت و تورم به ارقامی رسید که در اقتصاد تورم زده ایران هم پیش از آن کمتر مشاهده بود.

این امر موجب شد تا پی در پی قدرت خرید عموم جامعه و به طور خاص طبقه کارگر کاسته شود. در ابتدای دهه ۹۰ هم دستمزد کارگر در داخل کشور نسبت به بسیاری از کشورها، به‌ویژه کشورهای توسعه یافته کمتر بود و در همان زمان اعتراضاتی نسبت به مسائل صنفی و کارگری وجود داشت؛ اما گذر زمان نشان داد آن شرایط نسبت به وضعیتی که بعدا مزدبگیران دچارش شدند، «وضعیت سفید» بود. با وجود شرایط بحرانی و محاصره اقتصادی دولت‌ها هم با اجرای پی در پی سیاست شوک درمانی، زمینه را برای تضعیف دو چندان قدرت خرید فراهم آوردند.

بررسی‌ها نشان می‌دهد از ابتدای سال ۹۰ به این سو به شکلی تقریبا مستمر از ارزش دلاری و طلایی مزد کاسته شد. از سال ۹۰ به این سو، تضعیف قدرت خرید مزدبگیران صرفا محصول افزایش نیافتن دستمزد نبوده چرا که در تمام این سال‌ها، سالانه مزد بالاتر رفته اما نسبت افزایش دستمزد در مقابل نسبت افزایش هزینه‌ها بسیار عقب‌ مانده و این موجب شد تا با وجود افزایش اسمی مزد، قدرت خرید در عمل کم شود.

در ۱۵ سال گذشته قوی‌ترین قدرت دلاری دستمزد در سال ۹۰ تجربه شد؛ در آن زمان که سال تشدید تحریم‌ها است، حداقل دستمزد ۳۳۰ هزار تومانی معادل ۳۰۵ دلار ارزش داشت حال آن‌که اکنون قدرت خرید دستمزد ۱۶ میلیون و ۶۲۵ هزار تومانی تنها ۸۷.۵ دلار است؛ به زبان ساده‌تر یعنی مزد به طور اسمی بیش از ۵۰ بار بزرگ‌تر از سال ۹۰ شده اما قدرت خرید مزد در سال ۹۰ حدود ۳.۵ برابر امروز بوده است.

در بررسی قدرت خرید مزد به طلا هم تقریبا همین وضعیت  را داشته و در طول دهه ۹۰ تا به امروز دائم از ارزش مزد بر مبنای طلا کاسته شده است. بالاترین ارزش مزد براساس طلا در سال ۹۴ به‌دست آمده که حداقل دستمزد ۷۱۲ هزار تومانی آن زمان معادل ۷.۶ گرم طلای ۱۸ عیار بود.

در سال ۹۰ حدافل دستمزد معادل ۷.۲ گرم طلا بود و در انتهای سال گذشته هم حداقل دستمزد به ارزش ۰.۶۷ گرم طلا بود. در روز ۲۶ اسفند پارسال حداقل دستمزد مصوب برای امسال معادل یک گرم طلا بود. در آن زمان هر گرم طلا ۱۶ میلیون و ۴۰۰ هزار تومان بود اما در ۱۴ اردیبهشت قیمت هر گرم طلا به بیش از ۲۰ میلیون و ۳۰۰ هزار تومان رسید تا قدرت خرید مزد به ۰.۸۱ گرم کاهش یابد.

متن کامل این گزارش را می‌توانید در این‌جا بخوانید.

۲۲۳۲۲۹

منبع: khabaronline-2224014

خبرآنلاین: پس از مصوبه ستاد راهبری فضای مجازی برای بازگشت اینترنت به قبل از دی ماه ۱۴۰۴، گفته شده که ۴ نفر از این ستاد به دیوان عدالت اداری شکایت برده‌اند؛ علت شکایت هم ادعای آنها مبنی بر غیرقانونی بودن این ستاد است. بنا وبسایت انتخاب کامیار ثقفی را یکی از چهره‌های شکایت‌کننده معرفی کرده است.

ثقفی از اعضای حقیقی شورای عالی فضای مجازی است که رهبر شهید انقلاب در ابتدای تشکیل این شورا، او را به این سمت منصوب کرد.

او متولد ۱۳۴۲ است و دکتری تخصصی مهندسی برق و الکترونیک از دانشگاه تربیت مدرس دارد؛ ثقفی ارشد خود را در همین دانشگاه و در همین رشته گذرانده بود و کارشناسی را هم در همین رشته و در دانشگاه علم و صنعت بوده است.

ثقفی سابقه ریاست دانشگاه شاهد را هم در کارنامه خود دارد. او در دولت ابراهیم رئیسی با حکم امیرحسین قاضی‌زاده هاشمی رئیس بنیاد شهید، به سمت قائم مقامی این بنیاد منصوب شده بود.

او در یکی از مقالاتی که در نشریه «پژوهش‌های حفاظتی-امنیتی» دانشگاه امام حسین(ع) وابسته به سپاه پاسداران، منتشر شده، برای پایش «تهدیدات» سایبری پیشنهاد داده تا «با ایجاد مراکز اشتراک و تحلیل اطلاعات به منظور افزایش توان پایش تهدیدات سایبری اقدامات لازم انجام پذیرد».

در بخش دیگری از همین مقاله، او نوشته «با توجه به وضعیت نظام جمهوری اسلامی و تقابل دائمی آن با استکبار جهانی و نظام سلطه، تسریع در ایجاد و ارتقای شبکه ملی اطلاعات گوشزد می‌شود که منجر به افزایش ظرفیت تاب‌آوری و ظرفیت انطباق می‌شود».

او چند مقاله دیگر هم دارد که به موضوعاتی مشابه می‌پردازد. گویا تهدیدات سایبری و این دست مسائل از جمله موضوعات مورد علاقه ثقفی است. 

نام کامیار ثقفی در روزنامه رسمی در یک موسسه با نام «مجمع فعالان فضای مجازی فرا» دیده می‌شود. در این موسسه نام‌هایی مانند «لطف‌الله سیاهکلی»، «سید مهدی سید خاموشی» و «یاسر جلالی‌منش» حضور دارند.

«لطف‌الله سیاهکلی» نماینده مجلس یازدهم بود که در این مجلس فعالیت زیادی در جریان طرح صیانت داشت و حتی سخنگوی کمیسیون مشترک طرح صیانت نیز بود.

«سید مهدی سید خاموشی» یا همان «سید مهدی خاموشی» رئیس سازمان اوقاف است. «یاسر جلالی‌منش» از چهره‌های نزدیک به جریان اصولگرایی محسوب می‌شود.

سال ۹۱ در جریان انتشار یک فیلم موهن درباره پیامبر اسلام در یوتیوب، کارگروه مصادیق مجرمانه گوگل و برخی سرویس‌های آن از دسترس خارج شدند.

پس از آن ثقفی در سخنانی گفت: قطع برخی سرویس‌های گوگل در ایران بدون شک در پاسخ به تقاضای مردم بوده و براساس اختیارات قانونی صورت گرفته است. کاربران باید استفاده از این سرویس‌ها را برای خود منع کرده و حتی نباید به این سایت‌ها مراجعه کنند که ببینند قطع است یا نیست. به طور قطع تحریم دسترسی به سرویس جی‌میل همسو با تقاضا و مطالبه فعالان فضای مجازی صورت گرفته است.

اما ثقفی در سخنرانی‌هایی که داشته، همواره از طرفداران پر و پا قرص شبکه های اجتماعی داخلی بوده و خواستار استفاده از این شبکه‌ها توسط شهروندان شده است. خبرگزاری تسنیم هم در سال ۹۴ در گزارشی، او را به همراه دو تن دیگر، از جمله کم‌کارترین اعضای حقیقی شورا از لحاظ رسانه‌ای دانسته بود؛ البته این گزارش تسنیم، از خروجی آن حذف شده است!

او در یک سخنرانی دیگر در قامت رئیس دانشگاه شاهد گفته بود «امروز لزوم گسترش حضور ایثارگران در فضای مجازی بیش از هر زمانی احساس می‌شود و انتظار ویژه‌ای از این عزیزان وجود دارد».

با توجه به نظرات و دیدگاه‌ها و همچنین حضورش در موسسه که بالاتر ذکر شد، به نظر می‌رسد او از جمله چهره‌های هوادار مدیریت سفت و سخت فضای مجازی باشد؛ به همین دلیل اصلا دور از ذهن نیست که او برای جلوگیری از وصل شدن اینترنت بین‌الملل تشکیل یک ستاد را بهانه کند و به همراه دیگر همفکرانش در شورای عالی فضای مجازی، شکایت کند.

۲۹۲۹

منبع: khabaronline-2224603

خبرآنلاین: باز شدن پرونده‌ مذاکرات ایران و آمریکا همیشه در فضای سیاسی کشور با واکنش‌ها و کشمکش‌های جناحی روبه‌رو بوده است. در این میان، موضع‌گیری‌های انتقادی، فضاسازی‌ها و حتی مخالفت‌های آشکار بعضی از نمایندگان مجلس درباره‌ روند مذاکرات، توجه بسیاری از تحلیل‌گران سیاسی را به خود جلب کرده است. این اظهارنظرهای بعضاً تند در حالی از تریبون نمایندگان مجلس بیان می‌شود که بر اساس قانون اساسی، هدایت و تصمیم‌گیری نهایی درباره‌ مسائل کلان سیاست خارجی، بر عهده‌ «شورای عالی امنیت ملی» است و باید حتماً به تأیید مقامات عالی نظام برسد.

اما تقابل حق اظهار نظر نمایندگان مجلس با حفظ یکپارچگی پرسش‌هایی را به میان می‌آورد: آیا این موضع‌گیری‌ها در مسیر منافع ملی است، یا این‌که رفتاری خارج از عرف سیاسی ایران و در تضاد با نهادهای اصلی تصمیم‌گیرنده‌ کشور محسوب می‌شود؟

در همین رابطه خبرآنلاین با محمدعلی پورمختار، نماینده پیشین مجلس به گفت‌وگو نشسته است.

او در این گفت‌وگو می‌گوید: هزینه‌تراشی برای داخل کشور، یک سم مهلک است و در واقع موجب تضعیف قدرت ما می‌شود و باعث می‌شود که در هر صورت، دشمن آمریکایی از این نوع صحبت‌ها و بحث‌هایی که صورت می‌گیرد، سوءاستفاده کند.

مشروح گفت‌وگوی خبرآنلاین با محمدعلی پورمختار را در ادامه می‌خوانید؛

***

* تصمیم گیری در خصوص مسائل کلانی مثل جنگ، صلح یا مذاکره در نهادهای فرادستی و حاکمیتی گرفته می‌شود. اما ما تاکنون شاهد موضاع تند برخی نمایندگان مجلس در ارتباط با موضوع مذاکرات بوده ایم. آیا این موضع گیری‌ها که بعضا نوعی اشکال تراشی است را می‌توان در چارچوب وظایف نمایندگان دانست یا اینکه باید آن را خلاف سیاست‌های کلی نظام و امنیت ملی تلقی کرد؟

بالاخره به‌طور کلی و طبق قانون اساسی، نمایندگان حق اظهارنظر راجع به همه مسائل کشور را دارند. ولی باید به این موضوع مهم توجه شود که در شرایط فعلی، با توجه به اینکه دشمن درصدد اختلاف‌افکنی یا القای این مسئله است که در کشور اختلاف وجود دارد - تا بتواند از همان به عنوان نقطه‌ای برای فشار بیشتر استفاده کند - طبیعتاً کسی که تریبون دارد باید به این نکته مهم توجه داشته باشد که اظهارنظرهایش برخلاف وحدت نباشد.

از طرف دیگر، خب همه ما می‌دانیم که مصوبات شورای عالی امنیت ملی به تأیید مقام معظم رهبری می‌رسد و خصوصاً کسانی که ولایت‌مدار هستند، باید عنایت بیشتری به این موضوع داشته باشند. اعلام مخالفت، مخصوصاً در مجامع عمومی و در همین تجمعاتی که برگزار می‌شود و صحبت‌های خاصی که در آن‌ها صورت می‌گیرد، طبیعتاً مقداری یأس و ناامیدی به دنبال دارد و موجب می‌شود که مردم دچار سردرگمی و اختلاف بشوند؛ کمااینکه در بعضی از همین تجمعات دیدیم که شعارهای متناقضی داده شد.

واقعاً در این شرایط باید بسیار روی یک «صدای واحد» تمرکز کنیم و آن هم حمایت از مجموعه فعالیت‌هایی است که برای حفظ حقوق ملت ایران در بخش‌های مختلف دستگاه دیپلماسی و چه در شورای عالی امنیت ملی صورت می‌گیرد. به نظر من این نکته مهمی است و ان‌شاءالله دوستان باید عنایت بیشتری به این مسئله داشته باشند.

* آیا این مواضع با هدف بالا بردن هزینه مذاکره است؟

به نظر نمی‌رسد هدفشان این باشد که هزینه‌ای بر ما تحمیل شود. طبیعتاً کسانی که صحبتی دارند، حرفشان باید در تقابل با خواسته‌های نابجای دشمن آمریکایی باشد. خب بعضاً می‌بینیم برخی از نمایندگان کنگره یا سنای آمریکا صحبت‌های واهی دارند و حرف‌های اضافی می‌زنند. طبیعتاً نمایندگان ما هم که افراد ناظر و همتای همان نمایندگان آمریکا هستند، باید در تقابل با آن‌ها چنین صحبت‌هایی داشته باشند تا جلوی زیاده‌خواهی آن‌ها به این ترتیب گرفته شود.

اما هزینه‌تراشی برای داخل کشور، یک سم مهلک است و در واقع موجب تضعیف قدرت ما می‌شود و باعث می‌شود که در هر صورت، دشمن آمریکایی از این نوع صحبت‌ها و بحث‌هایی که صورت می‌گیرد، سوءاستفاده کند.

* اما عملاً دارد این اتفاق می‌افتد و به نظر می‌رسد کلاً این موضع‌گیری‌ها، مذاکره‌کننده یا مواضع کشور را یک‌جور تضعیف می‌کند و طبیعتاً آثار منفی‌اش را می‌گذارد.

بله، خواه ناخواه این صحبت‌ها اثرات منفی خود را دارند. اما امیدوار هستیم که برطرف شود. البته در طول چند هفته گذشته، این موارد مقدار زیادی کم شده است و ما کمتر شاهد این قضیه هستیم. ان‌شاءالله که به‌طور قطعی تمام شود و مواضع بیشتر در جهت تقویت هیئت مذاکره‌کننده و کشور باشد تا بتوانیم ان‌شاءالله حقوق حقه ملت را به‌طور قطع و یقین حفظ کنیم.

* اینکه می‌گویید کمتر شده، یعنی ممکن است از جایی با آن‌ها صحبتی شده باشد یا تذکر گرفته باشند؟

هم این احتمال هست هم ممکن است که خودشان دریافته باشند که الان زمان چنین موضع‌گیری‌هایی نیست.

امیدواریم کسانی که تریبون دارند توجه داشته باشند که در صحبت کردن آزادند، اما به این هم توجه داشته باشند که در چه شرایط فوق العاده حساسی قرار داریم.

۳۱۲۱۱

منبع: khabaronline-2224127